Auteur Archief

Bezinningsmiddag 4 april 2017

Geschreven door secretariaat op . Geplaatst in Nieuws

Pater Kees Maas SVD en  Mevr. Annemiek Wijnker- Hoedjes  hadden de leiding van deze bezinning, middels een PowerPoint presentatie die als titel had:

”Een blik op den einder”.

afb. bezinningsmiddag

Zoals we deze middag bijeen waren, een gemeenschap van oudere zusters, paters, broeders en lekenverbondenen waren we ons er van bewust dat het grootste deel van ons leven al achter ons ligt. Ouder  worden hoort bij het leven en het einde komt steeds naderbij. Hoe kunnen we daar naar kijken? We werden uitgenodigd te dromen waarbij de volgend tekst ons op weg zou helpen:

Landschap
Dromen, dwalen door het landschap
dat achter ons ligt, dat voor ons ligt,
overal voetstappen, onze voetstappen.
Tekens van leven onuitwisbaar>
Hoor maar, de vogels zingen onze naam,
bomen vertellen ons verhaal.
Dromen, dwalen door het landschap
dat oplicht in onze ziel,
ons vriendelijk toelacht,
landschap dat op ons wacht.

En zo werden we meegenomen, dwalend door ons landschap aan de hand van beelden op de PowerPoint:
1. Door het  Verleden
2. Door het heden, nu
3. Naar de tijd die voor ons ligt.

ad 1. Terug naar het verleden…we bekeken een fotoboek, een levensboek met lichte en donkere bladzijden, foto’s op dia’s van werken uit het verleden, van mensen met wie we samen optrokken, van de geschiedenis van ons huis etc.
ad 2.  Het heden nu. We zijn in de herfst van ons leven, de herfst met mooie kleuren, met stiltes, met rijpe vruchten… je mag uitrusten, de handen in de schoot leggen…er moet niets meer. Alle stukjes van ons leven kunnen een plaats krijgen. Het heden tikt de uren, dagen en maanden weg  Kwetsbaar zijn we geworden …kostbaar is een mens als hij/zij kwetsbaar is.  Herman Andriessen  schreef een boek:“Staan in het einde” over het beamen en verdiepen van de ouderdom. Daarmee werd de  vraag opgeroepen: “Ben ik bereid om mijzelf als oud te beschouwen? Kan ik er ja tegen zeggen?  Het beamen? Namen vergeten, knoeien met de koffie…oud zijn onder ogen zien…het positief ervaren..? Die beslissing moet je zelf nemen….(Lied van Fons Janssen :” Zeg maar je tegen het leven…anders zegt het leven nee…”) Of kunnen we zoals Dag Hammersjköld zeggen:
“De nacht komt naderbij.
Voor alles wat geweest is: Dank.
Voor alles wat komen gaat: Ja”.
ad 3. Naar de tijd die voor ons ligt. Hoe kunnen we ons daarop voorbereiden? Het belang werd aangegeven om je wensen  voor je afscheidsviering  nu reeds aan te geven. Een wilsverklaring op te stellen. Het voor de nabestaanden makkelijk te maken. De bezinningsmiddag werd afgesloten met een tekst van Johannes van het Kruis, waarvan hier het laatste deel:
“Als ik sterf, huil dan niet,
liefde neemt mij vredig op.
Als ik bang ben…en waarom niet?
Herinner mij er dan telkens aan,
eenvoudig weg dat een grote Liefde op mij wacht.
Mijn verlosser zal voor mij de poort openen
naar de vreugde, naar zijn licht.
Ja, Vader, zie ik kom naar U.
Als een kind zo stort ik mij in uw Liefde,
Uw Liefde die mij wacht.”

Verslag gemaakt door: Zuster Giuseppe Peeters fdnsc

Paasboodschap

Geschreven door secretariaat op . Geplaatst in Nieuws

In Memoriam Zuster Elisabeth Gommeren

Geschreven door secretariaat op . Geplaatst in In Memoriam

KM_C224e17040810450
ZUSTER ELISABETH GOMMEREN
Johanna Catharina Cornelia
Dochter van Onze Lieve Vrouw
van het Heilig Hart
      Zuster Elisabeth werd geboren
in Nispen op 7 november 1918.
Op 21 januari 1948 deed zij haar intrede in onze Congregatie, waar zij op
25 augustus 1949 haar geloften aflegde.
Zij overleed in Tilburg op 8 april 2017.

Bezinningsmiddag 21 maart 2017

Geschreven door secretariaat op . Geplaatst in Nieuws

Gerrit Poels – ‘Wordt kerk buiten de kerk’.
Zusters en MSC’ers, Chevalierverbondenen en gasten van buiten zijn in grote getale samengekomen voor de bezinningsmiddag in Notre Dame. Pater Wim Vergouwen msc heet iedereen van harte welkom. Dhr. Gerrit Poels, bekend als de Broodpater van Tilburg, zal ons vertellen over zijn werk. Pater Theo te Wierik msc zal toelichten hoe zijn dienstwerk zal worden voortgezet.


Gerrit Poels begint zijn verhaal in de jaren zestig van de vorige eeuw. Het waren roerige tijden voor de kerk. Gerrit was pater bij de MSC – en leraar op het Missiehuis – toen uit Rome de opdracht kwam om als kerk naar buiten te treden: ‘Wordt kerk buiten de kerk’. En die opdracht heeft Gerrit in zijn hoofd gezet. Wanneer hij onverwacht godsdienstleraar wordt op de kleuterleidsteropleiding in Tilburg, ziet Gerrit zijn kans om de oproep uit Rome in daden om te zetten. Want via zijn leerlingen kwam Gerrit in contact met de kwetsbare onderkant van de Tilburgse bevolking. En hij nam een besluit. Hij betrok een pand in de stad, dat zou uitgroeien tot Huize Poels, een opvang voor zwervers en boeven, voor verwaarloosde bejaarden en voor mensen met financiële en psychiatrische problemen. Samen met Angelique, met wie hij was getrouwd en die altijd op de achtergrond wilde blijven, met Broeders van Liefde en vrijwilligers bood Gerrit hen een luisterend oor en praktische hulp, maar ook een bed, een bad en brood. En hiermee was Gerrit zijn tijd al ver vooruit. Gerrit: “De problemen waren soms zo onoplosbaar, en het leek vaak zo onverstandig van ons. Maar wat moet je doen, wat moet je zeggen? Jij hoort er niet bij? Óf: ik kom naast je staan?” Gerrit koos voor het laatste. Het huis was altijd vol.
Na 22 jaar, in 1990, moest ook Gerrit zich voegen naar de nieuwe regels van de sociaal-maatschappelijke gezondheidszorg. Dat bleek teveel gevraagd. Gerrit droeg zijn opvanghuis over en koos een eigen weg.
Maar er waren mensen die honger hadden. En er werd opnieuw een beroep op hem gedaan. Gerrit vroeg bakkers om het overgebleven brood van de dag en ’s nachts stapte hij op zijn fiets om pakketjes brood op adressen in de stad te bezorgen. Gevaarlijk werk, in het duister van de nacht, zeker op de gladde wegen in de wintertijd. Armoede en sociale problemen zijn dingen waar veel mensen zich voor schamen. Maar wie durfde, kon het brood voortaan ook ophalen bij Gerrit thuis. Stichting Broodnodig werd Gerrit’s nieuwe missie.


Ook deze missie leek vaak onmogelijk. Toch vond Gerrit steeds weer de kracht én de liefde om door te gaan. Er waren ook wel eens profiteurs, maar moest je het daarom laten? En zo mysterieus als hij anderen probeerde te helpen, zo hielpen anderen (w.o. bakkerswinkels, broodfabrieken, bedrijven én particulieren) ook hem. Aan levensmiddelen, goederen en geld. Gerrit: “Uiteindelijk was brood in al die jaren nog het makkelijkste om in te voorzien. Er blijft vaak zoveel over. We hoeven het alleen maar uit te delen.” Gerrit Poels begon een voedselbank toen het woord voedselbank nog niet bestond.
Gerrit rondt zijn verhaal af met een bekentenis en een woord van dank:
“In de tijd dat ik pater was heb ik niet altijd uitgeblonken in gehoorzaamheid. Alleen al de moeite die ik had om uit mijn bed te komen voor de bel van mijn medebroeder. Maar ik heb mogen inhalen waar ik toen in faalde. De opleiding en de vorming die ik bij de MSC mocht krijgen maakt dat ik nu al 28 jaar lang om 1 uur ’s nachts opsta voor mijn medemens. De dank die in mij leeft en mij verplicht om dit werk te doen heb ik gevonden ‘bij ons Rooi Harten’. En ik hoop dat ik die dank nooit kwijt zal raken.” Gerrit krijgt een groot applaus.

Pater Theo te Wierik msc vertelt vervolgens dat voorzieningen als La Poubelle, Rooi Bietje en Traverse ook via Gerrit zijn ontstaan. Gerrit is nu 87 jaar. En mensen gunnen hem een standbeeld. Maar Gerrit zelf wilde liever De Pollepel terug – het voormalige sociale eethuis aan het Wilhelminapark. En zo geschiedde. Voorlopig voor 4 jaar.
De MSC en de Zusters steunen dit initiatief gezamenlijk, ook financiëel. Pater Theo te Wierik is gevraagd om namens de Zusters en de MSC lid van het bestuur te worden. Pater Theo: “Gerrit en zijn vrouw Angelique hebben zelf 6 pleegkinderen opgevoed. Pleegdochter Hulya Poels wordt de coördinator. Gerrit en Angelique blijven de drijvende kracht zolang ze dat kunnen. En wij gaan ervoor zorgen dat het werk en het verhaal dóór kunnen gaan. Daarom is de naam Stichting Broodnodig veranderd in Stichting Poels. Want de naam Poels moet bewaard blijven voor onze stad!”


Op 11 mei a.s. op de 88e verjaardag van Gerrit Poels wordt ‘De Pollepel’ officiëel als voedselbank onder de naam ‘Poels Pollepel’ heropend! Dankzij de vele vrijwilligers is Poels Pollepel 6 dagen per week open, zodat brood en levensmiddelen optimaal gedeeld kunnen worden vanuit de overschotten die er zijn. Omdat mensen het nodig hebben.
Gedurende bijna een halve eeuw van dienstwerk heeft Gerrit zich vaak afgevraagd of het allemaal wel verstandig was. Hij weet ook niet zeker of het indertijd de paus was of toch God zélf die onverwacht ingreep in zijn leven. Die hem achter de muren van kerk en klooster vandaan riep. Om kerk buiten de kerk te worden, ten dienste van de kwetsbare medemens. Maar Gerrit Poels voelde zich geroepen om die weg te gaan. En hij ging – de weg van zijn hart.
Geïnspireerd verlaten we de zaal, dankbaar voor de ontmoeting met de Broodpater van Tilburg en dankbaar voor de ontmoeting met elkaar.

Tjitske Veenhuizen
Leidinggevende communiteit bij de Zusters FDNSC

Copyright © 2014   NPC FDNSC
Dochters van Onze Lieve Vrouw van het Heilig Hart
Translate »