Geschreven door Zr. Elly | 14 november 2011

Vanmorgen gingen we weer om 6.00 uur naar de Heilige Mis. Ook op deze doordeweekse dag waren de jongeren aanwezig en werd er gezongen. Prachtig om te zien met hoeveel eerbied er door de jongeren deelgenomen werd aan de viering! Daarna ontbijt: zoals elke maaltijd was er ook nu rijst en vis, maar gelukkig was er ook brood en zelfs een beetje smeerkaas! Inmiddels waren ook de zusters van Papua Nieuw Guinea gearriveerd en we begroetten elkaar uitbundig. Onmiddellijk werd er ook gevraagd hoe onze missionarissen het maken. Zij krijgen natuurlijk allemaal de hartelijke groeten!

Om 9.00 uur gingen Zuster Luciani met de zusters van Papua Nieuw Guinea en Zuster Elly naar het Convent van de zusters. Dat was een wandeling van ongeveer 15 minuten.



We werden hartelijk ontvangen en de Filipijnse zusters toonden zich goede gastvrouwen. Terwijl de zusters van Papua Nieuw Guinea nog een poosje in het convent bleven, gingen Zuster Luciani en Zuster Elly op zoek naar stekkers die ervoor moesten zorgen dat we onze telefoonopladers en computers op het elektriciteitsnet konden aansluiten. Zuster Luciani voelde zich meteen helemaal thuis in de stad, terwijl het voor Zuster Elly een groot avontuur was. Allereerst namen we een zogenaamde Jeepney naar het winkelcentrum.



Het zitten in zo’n auto die met een rotvaart door het drukke verkeer van Manilla rijdt, is op zich al een avontuur. Na enig zoeken naar de winkel die we hebben moesten, werden er stekkers gekocht. Toen gingen we op zoek naar handdoeken, want een zuster had gevraagd om voor haar een handdoek mee te brengen. Dat was nog niet zo eenvoudig, want veel zaken hadden helemaal geen handdoeken en anderen hadden weinig keus. Zuster Luciani liet zich echter niet ontmoedigen. Eindelijk hadden ze een mooie handdoek gevonden. Die bleek 250 Pesos te kosten. Tot zuster Elly’s verbazing zei Zuster Luciani toen: “Oké, laten we onderhandelen. 100 Pesos, is dat goed?” De verkoopster stemde niet in maar deed wel meteen 50 pesos van de prijs af. Ze zei dat dat haar laatste bod was, maar Zuster Luciani ging onverstoorbaar door. Zij bood 150 Pesos. De verkoopster eiste 180 Pesos, maar uiteindelijk werd de handdoek voor 150 pesos verkocht en de verkoopster bedankte ons hartelijk voor onze koop.  Daarna namen we een taxi terug, want we hadden zo door de stad gedwaald dat we niet wisten waar we zaten. Om 11.15 waren we in het retraitehuis terug en we lesten onze dorst met sap van de kokosnoot.

Net voor het middagmaal arriveerden de zusters uit Brazilië en Zuster Helen van het Generalaat. Het werd een drukke maaltijd, waarin veel verhalen uitgewisseld werden. De middag gebruikten we om met zijn drieën de vragen te bespreken die het Generaal Bestuur ons had voorgelegd.

Geschreven door Zr. Elly | 13 november 2011

Goed dat we gisterenavond vroeg naar bed waren want de Heilige Mis was vanmorgen al om 6.30 uur. Vanwege de zondag een half uurtje later dan normaal, zodat we een beetje uit konden slapen, legde een van de zusters ons uit!

Toen we naar de kapel liepen, bedachten we dat het in Nederland 23.30 uur was en dat daar iedereen waarschijnlijk wel in z’n warme bed zou liggen. In de kapel waren inmiddels heel wat zusters aanwezig.


Dat was voor ons heerlijk om te zien. Er wonen hier ongeveer 100 zusters in verschillende communiteiten. Verder was er ook een grote groep jongeren. Het bleken studenten te zijn, die met de zusters samenleven en die hun studie bekostigen door voor de zusters te werken. Op deze manier proberen de zusters kansarme jongeren te helpen. De jongeren luisterden de viering op met hun zang en muziek. Na de viering ontmoetten we een groepje zusters die onze medaille van Maria onder het Kruis droegen. Zij vertelden dat ze van de Little Congregation of the Virgin Mary waren. De medaille paste prima bij hun spiritualiteit van Maria onder het Kruis. Daarom hadden ze onze Generale Overste gevraagd of ze de medaille mochten gebruiken en daarvoor hebben ze toestemming gekregen.

Vandaag hadden alle werkstudenten een sportdag. Op het veld tegenover het retraitehuis werd naar hartenlust gevolleyd en basketbal gespeeld. Er waren genoeg studenten om de spelende teams aan te moedigen. Van de warmte of van hees wordende stemmen schenen ze geen last te hebben.

Tijdens de koffiepauze kwamen Zr. Mary Fyfe, Zr. Marifé, Zr. Merle, Zr. Kateia en Roland (van Cor Novum) ons begroeten. Dat was een leuke verrassing. Verder was het een dag van uitrusten, lezen en wennen aan onze omgeving. ’s Avonds hebben we nog een klein wandelingetje over het terrein gemaakt om te zien waar we terecht waren gekomen.

Geschreven door Zr. Elly | 12 november 2011

De reis naar Manilla

Eindelijk was de grote dag aangebroken. Een hele groep zusters in peignoir stond om 5.15 uur klaar om nog even met ons een kopje koffie te drinken en ons vervolgens uit te zwaaien.

Zr. Margreet, Zr. Hermien, Zr. An en Zr. Gertrude brachten ons naar het vliegveld. Nadat we ingecheckt hadden, was er nog voldoende tijd voor een tweede kopje koffie en wat gezelligheid. Klaarblijkelijk waren we niet de enigen die op reis gingen, want voor de douane stond een enorme massa mensen. Om 8.15 uur schoven we daarom maar aan in de lange rij. Een voordeel was dat het de achterblijvers ruimschoots de gelegenheid gaf om ons echt uit te zwaaien en dat hebben ze dan ook gedaan!!

Om 10.40 uur begonnen we aan onze lange reis naar Singapore, waar we om 6.00 uur aan-kwamen. Jullie moeten hierbij wel bedenken dat het daar 7 uur later is dan bij ons. Vervolgens moesten we de sky shuttle nemen, naar terminal 1 reizen, daar weer een andere shutlle nemen om naar terminal 2 te gaan. Daar zou ons vliegtuig naar Manilla vertrekken. De onbekende situatie maakte ons een beetje zenuwachtig. In de computergestuurde shuttles is geen personeel aanwezig dat je iets kunt vragen en de vele Nederlanders die ons op dat moment omringden schenen ook niet goed te weten waar ze precies heen moesten, maar alles kwam goed. Bij terminal 2 aangekomen, hadden we nog tijd genoeg om de prachtige orchideeën te bewonderen die overal op het vliegveld staan en om een Nederlander te vragen om een foto van ons te maken. Om 8.30 uur gingen we opnieuw door de douane om vervolgens om 11.00 uur te vertrekken voor Manilla. We vertrokken iets te laat en toen we in Manilla aankwamen, konden we niet landen vanwege het drukke vliegverkeer. Dat werd dus nog een half uurtje extra vliegen voor dezelfde prijs! Om 13.30 uur landden we. Daarna verliep gelukkig alles vlot: door de douane, koffers verzamelen, een karretje volladen en onze weg naar de uitgang zoeken. Daar wachtten Zr. Cherry al op ons met een chauffeur van de MSC. Nadat de koffers waren ingeladen, klommen we vlug achter in de auto, want we dachten dat het eindpunt al in zicht was, maar we hadden even niet gerekend op het verkeer in Manilla. Het kostte ons 2 uur om bij het bezinningshuis te komen, waar we tot dinsdagmiddag zijn ondergebracht. Onderweg werden we al meteen geconfronteerd met de enorme armoede in de vele krottenwijken, die overal in de stad opduiken. Al met al waren we zo’n 27 uur onderweg geweest! We hadden alle drie nauwelijks geslapen.

In het retraitehuis stonden Zr. Immaculé, Zr. Luciani, Zr. Laurentia, Zr. Sebastiana, Zr. Albertine, Zr. Monica en Zr. Regina van de Indonesische Provincie ons al op te wachten om ons welkom te heten. Enkelen van hen logeren ook in dit retraitehuis, anderen zijn ondergebracht in het Convent van onze zusters dat hier ongeveer 15 minuten lopen vandaan is. Het retraitehuis is van de Congregatie van de Religieuzen van de maagd Maria (RVM), de eerste Filipijnse Congregatie met pauselijke goedkeuring. Het huis heet Bethanië en misschien mogen we er ons, mede daardoor al een beetje thuis voelen. De rest van de dag hadden we nodig om uit te rusten en om aan de vochtige hitte (35 graden) te wennen.

Geschreven door Zr. Giuseppe | 23 september 2011

Vrijdag 23 september reizen wij, Zuster Mary, Zuster Elly en ik, al vroeg naar den Haag om op de Filippijnse Ambassade ons visum aan te vragen voor ons verblijf op de Filippijnen tijdens het kapittel. Het belooft een heel mooie herfstdag te worden en we verheugen ons al op een wandeling door Den Haag. We moeten namelijk het visum in de voormiddag  aanvragen en kunnen,  als alles in orde is, dit na de middag afhalen.
In den Haag nemen we de tram naar de Laan Copes van Cattenburch. Om 10.00 uur arriveren we op de Ambassade.

We krijgen formulieren in te vullen en geven alle drie de benodigde papieren af waarom men vroeg toen we per  telefoon om informatie gevraagd hadden, maar.. nu blijkt  dat we ook  de uitnodiging voor het kapittel nodig hebben… die hebben we niet bij ons…Wat nu?  Terug naar huis zonder visum? En dat maar later laten opsturen? We zouden dan ons paspoort moeten achterlaten!  Is er nog een mogelijkheid om dit probleem op te lossen, zodat  we na de middag toch ons visum kunnen  afhalen? Goede raad is duur. Misschien kan iemand een kopie  van de uitnodiging  naar de ambassade faxen?  

Zuster Mary belt eerst naar het secretariaat van de provincie in Tilburg, maar kan de juiste personen  niet bereiken…dan maar  telefoneren met  het secretariaat in Rome en ja hoor…een half uur later horen  we dat de fax is aangekomen en dat we om drie uur terug mogen komen voor ons visum.

 Opgelucht stappen we naar buiten  en wandelen we als koninginnen, want zo voelen we ons nu, over de Koninginnegracht in Den Haag, allereerst op zoek naar een restaurantje waar we wat kunnen gebruiken, want intussen is het 12 uur. In een kleine lunchroom genieten we van onze koffie met een sandwich.
Daarna wandelen we richting het centrum en zijn verrast bij het torentje en de hofvijver langs te komen

.


Dat is een foto nemen waard. In een van de winkels in het centrum slagen we erin om wat kleine,  typisch Hollandse attenties te kopen om mee te nemen voor onze medezusters in het kapittel. We zijn blij met onze inkoop. Nu de weg terugvinden naar de laan Copes van Cattenburch. Zuster Elly had goed opgelet toen we aan onze wandeling begonnen en zo vinden we gemakkelijk de weg terug en zijn weer goed op tijd daar. We hebben zelfs nog tijd om onze dorst te lessen in een Italiaans restaurantje op de hoek van de straat voordat we naar de ambassade gaan om het visum af te halen.





 

Het heeft intussen heel wat voeten in de aarde gehad, maar het is gelukt. We hebben toch nog genoten van ons dagje
Den Haag. Met de tram gaan we weer  terug naar het station. De trein naar Tilburg is juist vertrokken, maar wachten moesten we vandaag al meer. Er is genoeg om te bekijken en om met elkaar van gedachten te wisselen...

Geschreven door Zr. Giuseppe | 24 juli 2011

Zondag  24 juli 2011

Terwijl het regent….

Alle dagen buien…Het regent vandaag onophoudelijk. Ik heb het te doen met medezusters die op vakantie zijn. Hopelijk  kunnen ze zich ook binnenshuis goed vermaken. Terwijl de regen tegen onze ruiten tikt lees ik de  ”Tamboli” een  in het Engels geschreven nieuwsbrief van medezusters in de regio Filippijnen, die ik via email  kreeg doorgestuurd van Zuster Lies. Ze zag het als een goede informatie bij mijn voor bereiding op het  Algemeen kapittel dat straks in Manilla gehouden wordt. Ik lees  deze nieuwsbrief, die toch 24 pagina’s telt,  ongeveer in een adem uit.  Het is interessant om de verhalen van en over de zusters te lezen. Over Zuster Carmen, die haar eeuwige professie deed, vooral hoe ze daar naar toe geleefd heeft gedurende 10 jaar en hoe ze nu op 28 mei  jl. te midden van haar familie, medezusters en vrienden haar verbintenis voor “Altijd” is aangegaan. Verwonderd ben ik over de openheid waarmee een van de novicen in de nieuwsbrief een persoonlijk getuigenis schrijft over hoe ze met God  wandelt tijdens de vorming die ze ontvangt om religieuze te kunnen worden in onze congregatie. Ook heel boeiend is het verhaal over de viering van de 93ste verjaardag van een Nederlandse missionaris : Pater Ane Krol msc, die sinds 1948 in de Filippijnen woont en werkte op verschillende plaatsen daar. In een korte homilie tijdens die viering vertelt hij  dat hij nu aan het einde van zijn leven, zo dicht bij de dood veel nadenkt over: “Wat is in feite de bedoeling van het leven ?“  Hij geeft als zijn mening : ” TO BE WITH” “to be with based on: ”Love” and “selfgiving”. Er zijn voor en bij de mensen licht hij verder  toe niet om hen naar mijn hand te zetten, maar om hen te doen groeien  naar zelfstandigheid, hen helpen hun eigen weg te vinden en hen te leren elkaar lief te hebben.  De “Tamboli” verder uitgelezen heb ik de indruk gekregen  dat mijn medezusters in de Filippijnen bij al de activiteiten die zij op zich nemen  deze weg ook volgen. Ik zie er naar uit om deze groep enthousiaste  zusters straks in november te mogen ontmoeten.

Het regent nog steeds pijpenstelen…tijd en mogelijkheid om me nog meer te verdiepen in wereldwijde activiteiten die mij werden aangereikt in een Bulletin van de Chevalier familie  samengesteld door de drie Generalaten. Wat me in dit bulletin vooral aanspreekt zijn de berichten over de ontwikkelingen van de vierde tak van onze Chevalierfamilie, de leken, wereldwijd met ons verbonden in Spiritualiteit om de weg van het Hart/hart te gaan. Ik heb in 2008 de Internationale bijeenkomst mogen bijwonen die gehouden werd in Santo Domingo in de Dominicaanse Republiek. Meer dan 100 vertegenwoordigers waren daar bijeen van de Leken geassocieerden  en van de religieuzen van de Chevalierfamilie over heel de wereld . De droom van Pater Chevalier was werkelijkheid geworden! Inspirerend en zeer  bemoedigend waren de ontmoetingen. Belangrijke agendapunten op die internationale agenda waren: te komen tot de benoeming van een internationale coördinator en om informatie te verzamelen over de vorming van de leken in de verschillende provincies. Er werd besloten dat het Europese Comité, dat de bijeenkomst had voorbereid voorlopig nog aan zou blijven als Internationaal Comité. Rita Cleuren werd gekozen als Internationaal Coördinator. Ze zet zich daar met al haar talenten en van harte voor in. Enkele weken geleden nog heeft ze een oproep gedaan aan alle leden om vragen te beantwoorden die  zullen worden voorgelegd op het Algemeen kapittel. Die vragen zijn:

1. Hoe zien jullie naar de toekomst toe de rol van de leken binnen de Chevalierfamilie en binnen de kerk ?
2.  Welke steun hebben jullie nodig van de religieuzen van de Chevalierfamiie (MSC, MSC-zusters en FDNSC) om deze taak te vervullen ?

Het is bemoedigend om in dit bulletin te lezen hoe de groep Leken verbonden wereldwijd groeiende is. Laten we hopen dat we op het kapittel samen aan hun verwachtingen om steun tegemoet kunnen komen.

Het regent nog steeds…maar ik heb het gevoel dat ik mijn tijd van middag best goed besteed heb. Ik ben immers internationaal op pad geweest om mij te oriënteren op wat er leeft in onze congregaties ter  voorbereiding op het kapittel!

Geschreven door Zr. Elly | 13 juni 2011

Ook voor de Zusters die niet naar de Filippijnen  gaan, zijn de voorbereidingen op het Generaal Kapittel begonnen: elke communiteit heeft inmiddels twee groepsgesprekken gehouden. Het eerste gesprek had als thema: de mystieke en de profetische functie van het religieuze leven. Het tweede gesprek ging over de toekomst van onze Congregatie en de rol van onze eigen Provincie daarin. Inmiddels is er een samenvatting gemaakt van alle groepsgesprekken en iedere communiteit heeft een kopie daarvan ontvangen. Zuster Immaculata heeft alles netjes vertaald en naar Rome gestuurd. Het zal voor het Generaal Bestuur nog een hele klus zijn om een samenvatting te maken van de verslagen van alle Provincies.

Zuster Immaculata is verder ook nog druk in de weer geweest om het concept van de nieuwe Constituties, dat op het Kapittel besproken zal worden, in goed Nederlands te vertalen. Zuster Mary heeft het evaluatieverslag over de afgelopen zes jaar van de Nederlandse Provincie geschreven en in het Engels vertaald.

De deelneemsters aan het Kapittel hebben inmiddels wat literatuur ter voorbereiding ontvangen, zodat ook zij zich verder kunnen voorbereiden. “Mystiek en profetie, een levensstijl en de nieuwe ontmoetingsruimte”, luidt de titel van het artikel, dat Zuster Mary Fyfe ons toestuurde. Zuster Mary Ringnalda reikte ons ook een Nederlandse versie van dit artikel aan, dat in het UISG Bulletin Nr. 143 van 2010 verschenen was.

In de brief die de literatuur begeleidde schrijft Zuster Mary Fyfe dat het Kapittel plaats zal vinden in Tagaytay, een stad met ongeveer 62 duizend inwoners op het eiland Luzon, ongeveer 55 kilometer van Manilla af.

Het ligt in het Tagaytay gebergte op 640 meter boven zeeniveau en daarom is het klimaat daar koeler dan in de rest van de Filippijnen. De stad kijkt in het Noorden uit op de Manillabaai, in het zuiden op de Taalvulkaan en de Taalbaai en in het oosten op de Lagunabaai. 

Het woord Tagaytay komt van ‘taga” dat snijden betekent en ‘itay’ dat vader betekent. Eens, toen een vader met zijn zoon op berenjacht was, werd de vader aangevallen door een beer. De zoon riep: “Taga itay!” Sinds die tijd heet de plaats Tagaytay.

We zullen verblijven in het Centrum voor Spiritualiteit van de Zusters Karmelietessen.

Geschreven door Zr. Giuseppe | 27 mei 2011

We zouden vandaag naar de Ambassade van de Filippijnen in Den Haag om een visum aan te vragen. Gelukkig was Zuster Mary zo wijs om nog eens op internet naar  informatie te zoeken over wat we aan gegevens mee moesten nemen en toen ontdekte ze dat een visum 3 maanden geldig was vanaf de datum van uitgifte. Ons uitstapje naar Den Haag kan dus pas ergens in september plaats vinden en vandaag mogen we genieten van meer ruimte in de agenda, die overigens weer gauw is ingevuld met voorbereidingen op het jaarfeest van Onze Lieve Vrouw van het Heilig Hart dat we morgen zullen vieren.
Ik verwacht dat we nu spoedig kapittelstukken toegestuurd krijgen om te bestuderen, want alle rapporten en verslagen vanuit de provincies en regio’s moesten vóór 1 juni binnen zijn op het Generalaat in Rome. Dat wordt nog een hele klus voor mij, want die stukken zijn in het Engels en mijn Engels is niet zo best.  Ik probeer wel tijd te nemen om  naar de BBC te luisteren en  het programma:  BBC Learning English te volgen op internet, maar ben helaas  ook weer gemakkelijk bereid  die tijd in te wisselen voor andere activiteiten, zoals het bijhouden van nieuwsberichten op de website en daar dan een fotogallery bij te maken, wat veel tijd vraagt.  Hopelijk dagen de kapittelstukken mij uit om meer tijd aan de Engelse taal te besteden. Ik ben erg benieuwd naar de herzieningen voor de Constituties  die  voorgesteld gaan worden!! 

Geschreven door Zr. Giuseppe | 13 mei 2011

Vandaag hebben we, Zuster Mary, Zuster Elly en ik, voor mijn  gevoel de eerste stap gezet op weg naar het Algemeen Kapittel dat in Manilla gehouden gaat worden want we hebben onze reis geboekt.  Zuster Mary had gisteren  geprobeerd om contact op te nemen met het ons vertrouwde reisbureau, maar dat was niet gelukt. We besloten er dan maar heen te gaan en troffen de zaak gesloten aan. Bij navraag bleek dat er enkele dagen tevoren brand was geweest en het was niet bekend of en waar het bureau nu zaken deed. We besloten dan maar bij een ander reisbureau aan te gaan. November lijkt nog zo ver weg, maar voor zo’n verre reis moet je wel op tijd dingen regelen. Dat bleek ook vanmorgen weer.   Het Kapittel begint officieel op 14 november en sluit op 3 december.  Er is ons aangeraden ruim de tijd te nemen voor aankomst en vertrek. We spraken af om  een reis te zoeken waar we op 11 november ons  vertrek  en  4 of 5 december de terugreis zouden  kunnen boeken. Bij twee vliegmaatschappijen zagen we mogelijkheden. De eerste was een vlucht rechtstreeks naar Manilla. Ik schrok wel van de prijs….De tweede was  een reis  met een tussenstop in Singapore. Jeetje, die laatste met  tussenstop, was  wel  ruim € 200.- per persoon goedkoper. Wij vonden het vanzelfsprekend om voor de laatste mogelijkheid te kiezen. Even de benen strekken bij zo’n tussenstop en een eind lopen van de ene Terminal naar de andere op de vlieghaven in Singapore is niet slecht voor ons denk ik. We hadden gedacht dat het reisbureau ook een visum voor ons kon regelen…helaas niet. Omdat we langer dan 21 dagen in de Filippijnen zullen zijn, is er een visum nodig dat we persoonlijk moeten gaan aanvragen bij de Ambassade in Den Haag. Oei! We hebben nog even bekeken of we dan toch maar een dag later zouden gaan en een dag eerder terug konden boeken, maar dat leek ons toch te riskant. Dus dan maar naar den Haag. De mevrouw van het reisbureau was heel attent  en zocht alvast het telefoonnummer en adres van de Filippijnse  Ambassade voor ons op.
Thuisgekomen hebben we  naar Ambassade gebeld om te horen wanneer we er terecht kunnen en toen de drukke agenda’s van Zuster Mary en Zuster Elly en de minder volle van mij naast elkaar gelegd om te zien wanneer we samen naar Den Haag kunnen gaan.  27 mei zal het zijn! Dat wordt de volgende stap.