Een eerste avontuur

Geschreven door Zr. Elly | 14 november 2011

Vanmorgen gingen we weer om 6.00 uur naar de Heilige Mis. Ook op deze doordeweekse dag waren de jongeren aanwezig en werd er gezongen. Prachtig om te zien met hoeveel eerbied er door de jongeren deelgenomen werd aan de viering! Daarna ontbijt: zoals elke maaltijd was er ook nu rijst en vis, maar gelukkig was er ook brood en zelfs een beetje smeerkaas! Inmiddels waren ook de zusters van Papua Nieuw Guinea gearriveerd en we begroetten elkaar uitbundig. Onmiddellijk werd er ook gevraagd hoe onze missionarissen het maken. Zij krijgen natuurlijk allemaal de hartelijke groeten!

Om 9.00 uur gingen Zuster Luciani met de zusters van Papua Nieuw Guinea en Zuster Elly naar het Convent van de zusters. Dat was een wandeling van ongeveer 15 minuten.



We werden hartelijk ontvangen en de Filipijnse zusters toonden zich goede gastvrouwen. Terwijl de zusters van Papua Nieuw Guinea nog een poosje in het convent bleven, gingen Zuster Luciani en Zuster Elly op zoek naar stekkers die ervoor moesten zorgen dat we onze telefoonopladers en computers op het elektriciteitsnet konden aansluiten. Zuster Luciani voelde zich meteen helemaal thuis in de stad, terwijl het voor Zuster Elly een groot avontuur was. Allereerst namen we een zogenaamde Jeepney naar het winkelcentrum.



Het zitten in zo’n auto die met een rotvaart door het drukke verkeer van Manilla rijdt, is op zich al een avontuur. Na enig zoeken naar de winkel die we hebben moesten, werden er stekkers gekocht. Toen gingen we op zoek naar handdoeken, want een zuster had gevraagd om voor haar een handdoek mee te brengen. Dat was nog niet zo eenvoudig, want veel zaken hadden helemaal geen handdoeken en anderen hadden weinig keus. Zuster Luciani liet zich echter niet ontmoedigen. Eindelijk hadden ze een mooie handdoek gevonden. Die bleek 250 Pesos te kosten. Tot zuster Elly’s verbazing zei Zuster Luciani toen: “Oké, laten we onderhandelen. 100 Pesos, is dat goed?” De verkoopster stemde niet in maar deed wel meteen 50 pesos van de prijs af. Ze zei dat dat haar laatste bod was, maar Zuster Luciani ging onverstoorbaar door. Zij bood 150 Pesos. De verkoopster eiste 180 Pesos, maar uiteindelijk werd de handdoek voor 150 pesos verkocht en de verkoopster bedankte ons hartelijk voor onze koop.  Daarna namen we een taxi terug, want we hadden zo door de stad gedwaald dat we niet wisten waar we zaten. Om 11.15 waren we in het retraitehuis terug en we lesten onze dorst met sap van de kokosnoot.

Net voor het middagmaal arriveerden de zusters uit Brazilië en Zuster Helen van het Generalaat. Het werd een drukke maaltijd, waarin veel verhalen uitgewisseld werden. De middag gebruikten we om met zijn drieën de vragen te bespreken die het Generaal Bestuur ons had voorgelegd.