Zondag in Hartzer House

Geschreven door Zr. Elly | 04 december 2011

Die morgen hadden we om half acht ons ontbijt. Toen we daarmee bijna klaar waren, had Zuster Mary een leuke verrassing voor ons. Ze had namelijk van het Bestuur wat meegekregen. Sinterklaas had ons niet vergeten!! We werden verrast met een leuke rijm en een pakje voor ons alle drie.   We lazen het gedicht hardop en pakten rap ons pakje uit terwijl we ook nog wat foto’s maakten, want we zullen het zo gauw niet meer meemaken dat die Spaanse Heilige ons in de Filippijnen op komt zoeken. Een en ander riep natuurlijk wel wat vragen op bij onze aanwezige medezusters van andere Provincies.

Om 9.00 uur werden we opgehaald om naar Hartzer House te vertrekken, waar we de laatste nacht door zouden brengen. Daar aangekomen, dronken we eerst samen wat. Dat was heel gezellig. Daarna vertrokken Zuster Marifique, Zuster Cherry en Zuster Elly naar het project van onze Zusters in een van de sloppenwijken van Manilla. Ze waren van plan om met de tricycle te gaan, maar helaas was daarvoor het weer toch te slecht, want het regende ook vandaag weer pijpenstelen. We gingen dus met een klein busje, dat nauwelijks door het enge straatje kon, dat toegang gaf tot de wijk.


Zodra we daar arriveerden, kwamen de kinderen al aangelopen om ons te begroeten. Ze deden dat op een heel speciale manier. Ze namen je rechterhand en brachten die naar hun voorhoofd dat ze tegelijkertijd bogen.  We gingen eerst naar het kantoortje van de zusters dat in een van de woninkjes was. We moesten een houten trapje op klimmen om het te bereiken. Het kantoortje met daarin een klein klaslokaaltje zag er armoedig, maar netjes uit. De zusters hadden het lichtblauw geverfd waardoor het er schoon en toch nog een beetje ruim uitzag. Hier gaven de zusters bijlessen en bijvoeding aan de kinderen. Ook gaven ze instructies aan de moeders.


Een tijdlang hebben de zusters in deze sloppenwijk tussen de mensen gewoond, maar helaas was dat toch niet veilig. In deze sloppenwijk wonen ongeveer 300 gezinnen, bijna letterlijk bovenop elkaar. De woninkjes waren werkelijk gewoon op elkaar gestapeld. Ze waren ook zo klein dat er amper voldoende ruimte was om te slapen. Veel mensen zaten dan ook onder afdakjes voor hun huizen en op zo’n regenachtige dag als vandaag was dat een troosteloze aanblik. We wandelden door de gangen en veel mensen kwamen ons begroeten. Onze Zusters vertelden dat ik een medezuster van Zuster Lies was. De mensen wisten zich haar nog goed te herinneren. Ook de tweeling waarmee zuster Lies destijds op de foto was gezet, moest natuurlijk bewonderd worden en we namen foto’s om Zuster Lies te laten zien hoe veel ze gegroeid waren. Een spastische jongen bood me een kransje van Arabische Jasmijn aan. Deze witte, sterk geurende bloem is de nationale bloem van de Filippijnen. Vermoedelijk is de bloem afkomstig uit India. Zij dankt haar naam aan Arabische Kooplieden die de geurige bloem al in de Middeleeuwen naar Europa brachten. Voor de armen van de sloppenwijken in Manilla was de verkoop van deze bloem een manier om een beetje geld te verdienen. Toen ik bij de zusters terug was, zag mijn bloemenkransje er verlept uit, maar het verspreidde een heerlijke geur door heel mijn kamer.

 De rest van de dag hadden we tijd om uit te rusten en wat te bidden en te lezen.