De bloemen sterven in de tuinen
een trage, maar gestage dood
De bomen dragen in hun kruinen
weer sluiers, bruin en geel en rood.

Er hangt een sfeer van stil berusten
                                              in wat nu haast te komen staat;
    alsof de zon de knoppen kuste:
          het gaat niet meer, je komt te laat.

De somberheid der grauwe luchten,
de geur van nat en rottend mos,

                                                
de laatste roos, de laatste vruchten,'
t maakt àl een weemoed in ons los.

Zal dit de laatste winter weren,
waar al dat schoons in onder gaat?
hoe vaak een herst nog Heer, na deze,
die zoveel kleuren achterlaat?

Er vaart een heimwee door de hagen,
verwachting ritselt overal.
Welk jaartal zal die herfstdag dragen
waarop Uw lente volgen zal?