Mpho werd bij ons opgenomen. Hij had hele tijd in Sekororo in het ziekenhuis gelegen, vanwege ondervoeding en verwaarlozing. Toen hij weer naar huis ging, was er niemand die naar hem omkeek en zwierf hij op straat rond op zoek naar eten. Hoewel hij acht jaar was, zag hij eruit als een kind van vier. Zijn linkerhand kon hij niet stilhouden, die trilde voortdurend. Ik bracht hem naar de crèchekinderen die juist aan het eten waren. Toen Mpho het eten op tafel zag staan, moest hij lachen!!!

De volgende dag nam Zr. Gabriella Mpho mee naar de ART kliniek en de dokter stuurde hem gelijk door. Zo kwam het dat hij opgenomen werd in Letaba hospitaal. Ik had echt medelijden met dit kind dat van hot naar her gestuurd werd.

Na ongeveer twee weken kwam Mpho weer bij ons terug. Hij was blij en opgewekt, maar het ging slechts enkele dagen goed. Toen was Mpho weer zo ziek dat hij de hele nacht lag te huilen. Op zondag ging ik met hem naar de eerste hulp post. De dokter die ons hielp, zei dat hij Mpho nog kende van de vorige keer. Toen ik hem vroeg of er niet iets met zijn dikke buikje moest gebeuren, keek de dokter heel verwonderd. "Had hij dat al toen hij de eerste keer opgenomen werd?" vroeg de dokter. Toen ik "ja" zei, haastte de dokter zich om te zeggen dat het dan niet zijn patiënt was geweest. Ik zei dat ik dacht dat het een acites-buik was en dat ik me afvroeg of die niet gepuncteerd moest worden. De dokter zei dat je dan kans had op infecties en dat hij dat liever aan de kinderarts overliet. Maar een week later mocht Mpho weer naar huis nadat het buikje gepuncteerd was. Het was prachtig om te zien hoe uitgelaten Mpho was toen hij weer bij ons terug was. Hopelijk mag Mpho nu een beetje gaan genieten van de liefdevolle zorg en aandacht in Holy Family.

Ik ging naar de regionale bijeenkomst waarin alle schoolbesturen geïnstalleerd werden. De minister van onderwijs hield een toespraak, maar ik kon er niets van verstaan en de beloofde samenvatting in het Engels bleef uit. Ik had een briefje in mijn zak met het welkomstlied dat ik aan het maken was voor de thuiskomst van Zuster Mary. Tijdens de toespraak had ik tijd genoeg om zachtjes in mezelf te zingen en correcties aan te brengen en nieuwe ideeën op te schrijven.

Na de bijeenkomst kreeg elk bestuurslid van zijn of haar schoolbestuur een lunch aangeboden. Toen we voor het restaurant stonden, merkte ik plotseling dat de discussie die in een van de groepjes ontstaan was, over mij ging. Omdat ik in twee besturen zat, wisten ze niet wat ze moesten doen. Wel dachten ze dat ik toch onmogelijk twee maaltijden zou kunnen gebruiken. Ik verzekerde hun dat ik met één maaltijd dik tevreden was!

Eindelijk was de dag aangebroken dat Zuster Mary terug zou komen. Michael en Trudy zouden haar gaan halen. Ik had een briefje waarop stond dat ze om kwart over 12 zou aankomen, maar om half elf belde Mary al op of we haar ook kwamen halen!!! Het briefje bleek fout te zijn. Zuster Mary was al om kwart over 10 geland. Gelukkig waren Trudy en Michael vroeg vertrokken.

Steve zou de kinderen op tijd van school halen, maar om twee uur waren er nog geen kinderen. Ik was al eens gaan kijken of de bus al weg was, maar toen dat het geval bleek te zijn, bleef ik toch maar wachten. Na nog een kwartier zei iemand me dat de bus al achter de computerruimte geparkeerd stond. Steve bleek gewoon vergeten te zijn om de kinderen op te halen en dat terwijl hem nadrukkelijk gevraagd was er vandaag voor te zorgen dat iedereen op tijd thuis zou zijn.

Alle kinderen moesten dus heel snel eten en toen waren we nog juist op tijd om Zuster Mary te verwelkomen met een lied dat de gebeurtenissen van de afgelopen tijd beschreef. Twee coupletjes heb ik hier opgenomen.

Sister Mary, you have been away so long (2x) Whole the family is happy to sing joyfully together: Sister Mary, Sister Mary welcome home

Sister Mary, Kgomotso has been calling you (2x) Sister Mary, he was calling when he passed the Central House, so Sister Mary, Sister Mary, welcome home.

De laatste week werkte ik zoveel mogelijk administratieve dingen af. Zuster Mary had me ook gevraagd om een beetje met Karabo te werken, om hem voor te bereiden op de lagere school. Elke dag haalde ik hem daarom uit de crèche om een half uurtje samen te tellen en te schrijven. Karabo voelde zich erg groot en vol trots liet hij elke keer zijn schrift in de crèche zien. Toen ik hem op maandag van de laatste week niet opgehaald had, blokkeerde  hij 's avonds opeens mijn pad. Hij stond daar heel stil maar hij liet me duidelijk merken dat hij niet tevreden was. Ik heb hem toen maar gauw beloofd dat ik de volgende dag weer zou komen. Ik moest er verschrikkelijk om lachen.

Khanyisile werd bij ons opgenomen, een meisje van negen maanden oud, die haar beide ouders aan AIDS verloren had.

Op vrijdag was er nog een verrassing. Michael had een DVD gemaakt met daarop foto's van alle kinderen en een toespraakje van Zuster Mary en Pater Patrick. Die DVD werd op vrijdagmiddag vertoond en de kinderen zorgden ervoor dat het een ontspannen samenkomst was. Ze riepen elke keer vol enthousiasme de namen van de kinderen die ze zagen, maar toen Pater Patrick en Zuster Mary spraken waren ze werkelijk heel stil.

Ja, toen ik kwam, moest ik in Nederland alles loslaten om te vertrekken naar een land en naar mensen die ik helemaal niet kende. Nu vertrok ik in de blijde verwachting van de ontmoeting met zoveel lieve mensen die ik gemist had drie jaar lang, maar ik vertrok óók met de pijn in het hart van het moeten loslaten van al die kinderen met wie ik drie jaar lang lief en leed mocht delen.

Iedereen die met me meegeleefd heeft, die me gesteund heeft op welke manier dan ook, heel hartelijk dank. Zonder zo veel lieve mensen om mij heen had ik het niet gekund.

Op een donderdagavond wilde praktisch niemand eten. We waren wel verbaasd, maar voorzichtig aandringen hielp niet, dus lieten we het maar zitten. Op vrijdag bleek dat een aantal kinderen ziek was. Ze gingen terug naar bed in plaats van naar school. Tegen tien uur stond de hoofdonderwijzer van Dindinnie op de stoep. Hij zei dat alle kinderen ziek waren en alleen maar wilden slapen. Het leek me een beetje overdreven, maar ik zei dat we de bus zouden sturen om de kinderen op te halen. Met Trudy legde ik wat dekens op de grond in de tv kamer en toen de bus terugkwam zei ik tegen de kinderen dat ze of naar bed konden gaan of voor de televisie konden gaan liggen. Nou, ze waren echt ziek, want stilletjes droop iedereen af. We hebben zelden zo'n stil weekend gehad. Trudy paste op de kinderen bij de t.v. terwijl Michael en ik met drinken rond gingen.

Het personeel vond dat we naar het ziekenhuis moesten met de kinderen, want zo vroegen ze ons: "heb je wel eens van de Mexicaanse griep gehoord?" Ze gingen ook meteen met mondmaskers voor lopen. Ik zei toen heel stoer dat we allemaal verpleegster waren. Ik kon toch moeilijk met vijftig kinderen met vage klachten in het ziekenhuis aankomen? Niemand had extreem hoge koorts of diarree, dus.......Natuurlijk kneep ik hem stiekem toch wel, want een eenvoudige infectie kan kinderen die HIV positief zijn fataal worden. Maar gelukkig waren de meeste kinderen na het weekend weer een heel eind opgeknapt.

Op een zondag kwam Zuster Mary me vertellen dat er telefoon uit Nederland zou komen. Eigenlijk wisten we allebei wel wat dat zou betekenen. En een half uurtje later was ons vermoeden bevestigd. Zuster Mary Ringnalda belde me met de mededeling dat ik voorgedragen was voor het bestuur van de Nederlandse Provincie. Ik accepteerde de benoeming, hoewel ik me heel goed realiseerde dat dat betekende dat ik Ofcolaco en Holy Family zou moeten verlaten. Op zeventien oktober werd er een afscheidsfeestje gehouden voor alle zusters en voor een aantal vrienden en bekenden. De bisschop was er en pater Patrick en Lammy. We lunchten samen en Zuster Sally en Pater Patrick spraken me toe. Maar nog steeds was het moeilijk voorstelbaar dat er zo langzaam maar zeker toch een einde kwam aan mijn missie in Ofcolaco.

Terwijl de voorbereidingen voor het feestje in volle gang waren, kwam Papicky namens de kinderen vragen of het waar was dat dit feestje alleen voor de zusters was. Toen zuster Mary dat bevestigde, verzekerde hij haar dat dat niet eerlijk was. De kinderen wilden ook aan zulke mooi gedekte tafels zitten en cake eten!!! Zuster Mary beloofde Papicky dat de kinderen hun eigen feestje zouden krijgen. Nadat we samen geluncht hadden kwamen de kinderen dansen en natuurlijk was er toen ook voor hen een traktatie.

In de daarop volgende dagen voelde ik aan de kinderen dat ze zich realiseerden dat ik weg zou gaan.  Ja, voor hen is het altijd maar weer loslaten. Dina kwam vaker zo maar wat bij me hangen. Op een keer zei ze opeens: "Wat ik zeggen wilde: Ik zal je heel erg missen. Bedankt voor alles wat je me geleerd hebt! Vooral dat je me hebt leren klok kijken."

Ook Miva kwam opvallend vaker bij me hangen. Ze had Zuster Gabriella gevraagd waarom ze voor mij gedanst hadden en Gabriella had haar nog maar eens uitgelegd wat ze eigenlijk al wist, dat ik naar huis zou gaan.

Terwijl Zuster Mary nog op vakantie was, kwam Trudy de gelederen versterken. Behalve een goede arbeidskracht heb ik er ook een goede vriendin aan en ik was dan ook geweldig blij haar te zien. Zo ook pater Patrick, die onmiddellijk bereid was Trudy van het vliegveld af te halen. Toen we weer in Holy Family waren was het net of Trudy helemaal niet weggeweest was. Ze pakte de draad gewoon weer op: 's morgens werken in de kledingruimte en 's middags helpen bij het huiswerkprogramma.

Wel merkte Trudy de enorme veranderingen op, niet alleen in materieel opzicht, maar ook in het gedrag van de kinderen. Ja, alles verloopt een stuk geordender en de kinderen zijn heel wat rustiger geworden. De laatste week kwam Huub ook nog en ook hij wilde maar het liefst meteen aan de slag met de klusjes die ik op een lijst voor hem verzameld had. Het was ook fijn dat hij Holy Family, waarover hij van Trudy het afgelopen jaar zoveel gehoord had nu met eigen ogen kon aanschouwen. Hij keek zijn ogen uit in de eetzaal, waar het er volgens hem zeer geordend aan toeging, terwijl hij van Trudy wel anders gehoord had. Ja, het gedrag in de eetzaal is wel het meeste veranderd.

Op 8 juli begonnen ze met de bouw van de toiletten bij de eetzaal.  Daar waren we erg blij mee want toilet training omvat hier iets meer dan een baby leren om op het potje te plassen. De kinderen (en niet alleen de jongens!) zijn geneigd om wild te plassen en het vergt heel wat uitleg dat we dat echt niet willen hebben. Heel wat kinderen hebben voor straf een dagje in de crèche doorgebracht om hun te leren dat we hun gedrag echt niet accepteren. Op 30 juli zijn de toiletten bij de eetzaal klaargekomen. Dat zal zeker helpen.

Met het Schoolbestuur van de Dindinnie Basisschool moesten we naar de bank want het nieuwe schoolbestuur moest gemachtigd worden om cheques te tekenen. We spraken af op een dinsdag. De hoofdonderwijzer kwam mij om 9 uur ophalen, want hij wilde graag onze auto gebruiken, zodat we met 6 personen in een auto zouden kunnen. Toen hij me op kwam halen bleken de andere bestuursleden nog op school te zijn, dus gingen we terug naar school. Daar kwam de hoofdonderwijzer tot de ontdekking dat we nog niet besloten hadden wie de gemachtigd zou moeten worden (Ik dacht dat ik het niet begrepen had omdat ze vaak Sepedi spreken). We moesten dus eerst naar het kantoortje om dit te beslissen. Toen ontdekte iemand dat ze haar identiteitsbewijs niet bij zich had, dus moesten we eerst naar Calais. De hoofdonderwijzer had zijn rijbewijs in de auto laten liggen die in Holy Family geparkeerd stond, dus gingen we daar ook nog een keertje aan, maar om kwart over tien waren we dan toch eindelijk op weg naar Tzaneen, naar de bank. Drie van de vier leerkrachten gingen met ons mee, zodat er op school maar een leerkracht over bleef. Om kwart over elf stapten we vrolijk de bank binnen, maar al gauw bleek dat we niet de benodigde papieren hadden en we werden meteen weer weggestuurd. Natuurlijk vond ik dat we dat niet zomaar moesten slikken en ik probeerde er nog een mouw aan te passen. Ik zei dat we misschien, nu we met zo'n grote groep in Tzaneen waren, vast konden tekenen. Dan kon de chauffeur van Holy Family de volgende dag de benodigde papieren wel naar de bank brengen. Maar de ambtenaar wilde daar niets van weten. We gingen onverrichter zake terug en de week daarop kregen de kinderen om 12 uur vrij omdat de leerkrachten met het schoolbestuur naar de bank moesten!!!

Op 1 juli arriveerde Michael, de neef van Zr. Mary. Hij heeft zijn baan en huis in de U.S. opgegeven om naar Zuid Afrika te komen en hij is van plan om een langere periode missiewerk te doen. Ik ben erg blij met zijn komst temeer daar zuster Mary op vakantie in Australië is. Michael en ik doen nu alles samen en hebben veel steun aan elkaar, waardoor we meer kunnen genieten van de contacten met de kinderen. Michael is bovendien een echte zakenman, die het personeel goed weet aan te sturen. Ik ben ook erg blij te weten dat Zuster Mary een goede steun heeft als ik straks terugkom naar Nederland. Voor de jongens is het ook leuk dat we een man in het team hebben. Als ze Michael de eetzaal zien vegen, dan willen zij dat ook wel doen!!

Op 4 juli kwamen de Rotary Club van Virginia en de Rotary Club van Tzaneen de bus brengen die ons al een tijdje beloofd was. Ik had de kinderen allemaal een tekening van een bus laten maken en ik leerde ze het liedje: "We have been dreaming about a bus, we have been dreaming about a bus, a bus for Holy Family". En toch waren ze super verrast toen de mensen van de Rotary de bus kwamen brengen. We zongen het lied terwijl twee kinderen de tekeningen ontrolde die op twee stokken achter elkaar waren geplakt.

Het was een leuk gezicht en natuurlijk volgde er toen een ritje in de bus.

Daarna verzorgde de Rotary Club nog een braai voor de kinderen. Het was een heel gezellige dag!

Zondagmorgen kwamen de kinderen me roepen. Ze zeiden dat het tijd voor een "theepauze" was, maar ik zei dat ik geen zin had en dat ik druk was met koken. Vijf minuten later ging ik toch maar naar de kinderen en legde hen uit dat ik geen zin had om leuke dingen voor hun te doen als zij stout waren. Een van de meest ondeugende jongens gooide daarop met stenen en ik bracht hem zonder enig commentaar naar de crèche. Daarna was het gedrag van de kinderen veel beter en we hebben meer dan eens uitgelegd dat wij dan meer energie overhielden om gezellige dingen voor hen te organiseren.

We hebben vanalles verzonnen: een van de meest succesvolle dingen was wel het maken van een vlieger. Ik had er geen idee van hoe het moest, maar ik had in elke groep een kind gezet dat wel wist hoe je een vlieger kon maken. De kinderen beleefden er veel plezier aan en natuurlijk was het nog leuker om na het knutselen naar buiten te gaan om de vlieger te laten opstijgen. Sommige kinderen hebben dagen met hun vlieger rondgerend.

Op een avond na het eten wilde ik een beetje met de kleintjes spelen, maar ik wist niet goed wat ik doen moest. Toen heb ik het liedje "Heb je wel gehoord van de zeven de zeven" in het Engels vertaald en het dansspelletje dat daarbij hoort met ze gedaan. Dat was een reuze succes en de schoolkinderen die buiten de eetzaal voor hun maaltijd stonden te wachten, waren er ook helemaal door geboeid, dus de volgende dagen moest ik dat spelletje met hun spelen. Ook "Joepie, Joepie is gekomen" kreeg een Engelse versie en is een topper. Zien jullie mij al rondhuppelen met al die kinderen???

Bij de kleintjes zong ik ook: "Can you play on the little drum, that's the way to do it. Can you play on the little drum, that's the way to do it." En omdat ik geen trommeltje had, trommelde ik maar op mijn bovenbenen. Dat vonden ze wel leuk, maar toen ik voor de afwisseling maar eens op mijn billen trommelde, stonden al die kleine peutertjes te giebelen. Het was enig. Nu komen ze me steeds vragen: "Sister, can you......." En ze beginnen al te lachen voordat ik begonnen ben.

Vanaf het moment dat ik terug ben in Zuid-Afrika heb ik elke weekdag huiswerk gemaakt met de kinderen. Ik was dus erg benieuwd naar de rapporten. Die moest ik op vrijdag 26 juni gaan halen. Alle kinderen liepen op het schoolplein en in de school rond terwijl de leerkrachten aan tafeltjes zaten en ouders in rijen stonden te wachten terwijl de leerkracht met een ouder een soort van tien minuten gesprekjes hield. Het kostte me dan ook een hele morgen om de rapporten van onze kinderen te verzamelen. Een leerkracht was afwezig dus kregen we voor deze kinderen geen rapport. De rapporten van de High School leerlingen waren ook nog niet klaar maar de overige rapporten kreeg ik mee. Het is frappant om te zien hoe kinderen die niet kunnen tellen toch een goed cijfer voor rekenen/wiskunde halen. De kleine Mosibudi die het met huiswerk maken heel goed doet en die zelfs zegt "I love homework" heeft tot mijn stomme verbazing allemaal onvoldoendes. Toen ik haar vroeg hoe dat komt, kwam er geen antwoord.

Daarna was het voor de kinderen weer tijd om op vakantie te gaan. Ik heb lijsten gemaakt met namen van de kinderen die naar huis gaan. Ook Papicky en Ntwanano zouden gaan. Hun oom, die in het weekend bij ons werkt, zou hen naar de grootmoeder brengen. Maar zondagavond voor de grote uittocht kreeg ik een Sms'je dat de grootmoeder geen geld heeft om de kinderen in huis te nemen. Ik mocht dat leuke nieuws aan de twee kinderen vertellen. Ze probeerden zich heel groot te houden, maar toen ik een zakje chips en een bekertje limonade ging halen om de pijn wat te verzachten, kwamen toch de tranen. Ik SMSte  de oom terug dat de kinderen erg teleurgesteld zijn en  dat hij bovendien beloofd had dat hij zondag zou komen werken. Hij schreef terug dat hij daarvoor zijn excuses aanbood en dat het leven erg hard is voor zijn familie. Ik wist niet wat ik ervan moest denken, maar ik zag de pijn van die twee toch nog kleine kinderen.

Anna, een ander staflid dat weekenden werkt, kon haar zusje alleen maar meenemen als ze nu drie weken vakantie kon hebben en dit vertelde ze natuurlijk pas op zondagavond. Ik had geen vervanging en een ander staflid had ook al aangekondigd dat ze er het komende weekend niet zou zijn omdat ze naar een uitvaart van een tante moest. Maar als ik Anna niet zou laten gaan, dan zou Tinyico dezelfde teleurstelling te verwerken krijgen als Papicky en Ntwanano. Niemand heeft geld, hoewel het pas een week geleden is dat ik de salarissen heb betaald. En die zijn niet riant, maar toch......Soms weet ik echt niet hoe het hier allemaal moet en kan ik alleen maar bidden om heel veel geduld en kracht.

Op zondag 14 juni moest ik naar de school omdat de verkiezingen voor de Schoolbesturen van de omliggende scholen gehouden werden. Ik wilde niet gaan, omdat ik niemand ken en dus niet kiezen kan en ik wilde nog veel minder gekozen worden. Maar de kinderen zeiden dat de leerkrachten hen zouden slaan als ik niet zou gaan en Zuster Mary vond ook dat ik moest gaan. Dus ging ik. Gelukkig was de lijst van kandidaten voor de Primary School in Calais al gemaakt. Maar lijsten voor Dindinnie Primary school en voor de middelbare school moesten nog gemaakt worden en helaas werd ook mijn naam genoemd. Voor beide scholen werd ik in het schoolbestuur gekozen en men wilde mij nog voorzitter maken ook. Dat laatste heb ik toch echt geweigerd. De helft van de tijd spreekt men namelijk Sepedi en versta ik geen woord. Als ze elke keer alles moeten vertalen, zullen ze me gauw moe worden.

Ook zit ik in de commissie HAP van de Lagere School in Calais. Deze commissie moet plannen maken om de gezondheid in de omgeving te bevorderen. De groep is een keer bij elkaar geweest. Voor de volgende afspraak kwamen datum en dag niet overeen. Ik ging dus op de vermelde dag,  maar men zei dat de vergadering pas de volgende dag was. Dus ging ik de volgende dag terug, maar behalve het schoolhoofd kwam er niemand opdagen.  We spraken een volgende datum af, maar toen ik die keer naar school ging, bleek dat men die datum niet aan de anderen doorgegeven had. Nu is de vergadering uitgesteld tot na de vakantie in juli. Ik ben benieuwd wat ik kan doen in het half jaar dat ik nog hier ben. Ik heb van ellende maar aangeboden om het stukje, dat iemand geschreven had om aan de commissie voor te leggen, uit te typen, zodat iedereen het kan lezen voor de vergadering. Misschien heb ik aan dat aanbod te danken dat ik nu lid ben van twee schoolbesturen. In elk geval zijn de twee geplande vergaderingen daarvoor ook al weer verschoven.

Op 30 mei gingen we met ongeveer 50 kinderen naar Dwarsriver, naar de kostschool St. Brendans waar we vierden dat Pater Chevalier 150 jaar geleden Maria de naam Onze Lieve Vrouw van het Heilig Hart gaf. Een jaar geleden had ik niet durven dromen dat we met zoveel kinderen uit zouden kunnen gaan. Ze gedroegen zich werkelijk voorbeeldig. Tijdens de Eucharistieviering kroonden de kinderen van Bakita Maria en het kindje Jezus.

De Woorddienst begon met een processie. Zuster AnneMarie van Congo droeg al dansend de Bijbel naar voren. Zij werd omringd door zusters van  de verschillende nationaliteiten die in Zuid Afrika werkzaam zijn. Zij droegen allemaal een kaars en ik was trots dat ik Nederland mocht vertegenwoordigen. De kinderen van Holy Family brachten later dansend de offergaven naar het altaar. Dat was werkelijk heel aandoenlijk en menigeen pinkte een traantje weg.

Aan het einde van de viering dansten onze kinderen nog op het lied van James Mahor "Our Lady of the Sacred Heart". Lucia was verkleed als Maria en Sidiella als engel. Het was werkelijk heel mooi.

Na de viering konden de kinderen zich toewijden aan Maria door zich in te schrijven in de kinderkrans. Ze kregen dan een medaille van Onze Lieve vrouw van het Heilig Hart en een mooi kaartje. Hiervoor was heel veel belangstelling.

Daarna werd er samen gegeten en er was voor iedereen een heerlijk ijsje. Toen dreigde het even mis te gaan omdat degene die de maaltijd verstrekte iedereen meerdere ijsjes gaf. Het gevolg was dat sommige kinderen wel drie ijsjes wisten te bemachtigen. Musa had er eentje in zijn zak gestoken. Toen moesten we toch even optreden, maar ik denk dat we dit onze kinderen niet kwalijk mogen nemen want welk kind lust er nu geen twee ijsjes! 

Vrijdag was een heel bijzondere dag, want Zuster Gertrude vierde bij ons haar vijfenzeventigste verjaardag. Ik denk dat ik de leeftijd wel mag vermelden, want mijn zus schatte haar op vijfenzestig en Meagan, de vrijwilligster hier in Ofcolaco wilde ook niet geloven dat Gertrude vijfenzeventig werd, maar Zuster Ine zei dat ze zich toch echt niet vergiste! In de Eucharistieviering werd er natuurlijk extra voor haar gebeden en daarna was er een feestelijk ontbijt met cadeautjes, waarbij ook Pater Patrick aanwezig was.

Daarna moest er toch nog even gewerkt worden, maar om half twaalf zijn Gertude, Ine en ik naar Letsitele gereden, waar we heerlijk hebben gegeten en hebben genoten van het prachtige uitzicht.

Toen we terugkwamen, werden de kinderen getrakteerd op een flesje drinkyoghurt en een zakje chips. Reken maar dat het feest was!! Daarna was het tijd voor het avondeten. Zuster Mary had een feestmaal bereid en een verjaardagstaart gebakken met daarop 7 en 5 kaarsjes.

Zaterdag was het afscheid nemen en ik was niet de enige die het moeilijk vond. Ik beloofde dat ik dit verhaal vanavond op het weblog zou zetten,terwijl Gertude en Ine in Johannesburg op hun vliegtuig naar Nederland zaten te wachten. Na ruim een half uur op te downloaden foto gewacht te hebben, ben ik toch maar naar bed gegaan. Maar na nog drie keer proberen zijn ze hier dan toch!

Dinsdag ging Zuster Gertrude met Zuster Gabriella mee naar het ziekenhuis. Ze dachten gauw terug te zijn, want ze hadden maar drie kinderen bij zich. Dat viel echter wel een beetje tegen, want hoewel ze al voor acht uur in de morgen vertrokken waren, kwamen ze pas om half vier in de namiddag thuis. Een mooi ziekenhuis, zei Zuster Gertrude, maar de organisatie is verschrikkelijk.

Woensdagmorgen bracht ik achter de computer door, want ik moest de salarissen van het personeel via het internet betalen. In de kamer ernaast liet Zuster Ine Marie de naaimachine vrolijk snorren, terwijl Zuster Gertrude alle bedspreien die klaar waren streek. Het was een heel huiselijke morgen!

‘s Middag gingen we naar de crèche om de kleertjes te passen die Zuster Louise Marie gemaakt heeft voor de kinderen. Als de hazewind gingen alle kleertjes uit. Het was een prachtig gezicht, maar volgens Zuster Ine Marie en Zuster Gertude lijken zwarte kindjes niet bloot als ze niets aan hebben. Maikel had een mooie broek te pakken. Hij deed hem aan, maar hij was veel te groot. Hij weigerde echter hem weer uit te doen. Pas toen Zuster Gertude een leuk ander broekje pakte en hem het beertje liet zien dat op de zak stond, werd de broek verruild.  

Nsako had een wit jurkje te pakken. Ze zag eruit als een Engeltje. Kedibone vond de zakken op zijn broek zo leuk dat ik me afvraag hoe lang ze er op zullen zitten, maar alle kinderen hebben alleen van het passen al intens genoten.

Ook donderdag moest er nog flink gewerkt worden, want de beide zusters wilden de naaiklus natuurlijk klaren, voordat ze weer moesten vertrekken. Ik moest de loonstrookjes maken en de vakantie- en ziektedagen van alle werknemers controleren. 's Middags hielp Zuster Gertrude hielp mij voor de laatste keer bij het huiswerk! Ik had puzzeltjes van het internet gehaald, waarbij de kinderen Engelse woordjes in moesten vullen. De kinderen kenden de woordjes wel, maar vonden het vaak moeilijk om ze correct te schrijven.

Op zondag waren we uitgenodigd om te gaan varen in "Tzaneen Dam", een soort stuwmeer waarin water verzameld wordt dat later gebruikt wordt voor de irrigatie van landbouwgrond. Toen we de uitnodiging ontvingen, dachten wij aan een soort plezierbootje want de man die ons uitnodigde zei dat hij wel tien mensen in de boot kon meenemen. Toen we in Tzaneen aankwamen, bleek het echter om een speedboot te gaan!! Hadden jullie niet gedacht, hè, dat wij zo'n snelle zusters waren!!! Om de beurt hebben we de boot bestuurd en Lammy, de eigenaar, voerde de snelheid soms aardig op. Op een gegeven ogenblik waren de golven zo hoog dat Ine een nat pak haalde. Daarna werden we onthaald op een heerlijke lunch. Het was erg gezellig. Trouwens het was voor de eerste keer dat ik achter in een "bakkie" gezeten heb.

We hadden de smaak van het uitgaan te pakken, dus trokken we er maandag ook nog op uit! We deden de toeristische plaatsen in Mmapumalanga aan. Het weer was heel mooi, want, zoals de Duitser zegt, als de engelen reizen, dan lacht de hemel. Pater Patrick was de chauffeur en hij bracht ons in de bergen, bij de potholes, de drie rondavels, in Graskop en bij God's Window. Allemaal heel mooie plekken, die veel toeristen bezoeken. Natuurlijk namen we ook tijd om bij de souvenirs te kijken en te zien hoe ze gemaakt werden.

Bij God's Window zei iemand: "I know you, do you have a day off from the Orphanage, Sister?" De mensen die ons bezoeken, herkennen ons eerder, dan wij hen! Opeens hoorde ik Nederlands praten en toen ik die mensen vroeg waar ze vandaan kwamen, bleken ze zowaar uit Tilburg te komen!!