Op zondagmorgen kwam Zuster Merilyn ons halen om naar het Krugerpark te gaan. Voor Zuster Gertrude, die voor het eerst in Afrika is, was dat natuurlijk een bijzondere ervaring, maar we hebben er allemaal heel erg van genoten. Omdat het veel geregend heeft, zat er nog veel groen aan de bomen en de struiken, waardoor het moeilijker werd om de dieren te “spotten” , maar toch hebben we heel wat gezien! Nijlpaarden, Giraffen, Olifanten.....eentje zelfs van heel dicht bij. Mooi voor de foto. Zuster Ine had het fototoestel juist in de aanslag toen het beest liet merken dat hij daar toch niet zo van gediend was en boos op onze auto afkwam. Van schrik draaide Zuster Ine zich om terwijl ze een foto maakte, met als gevolg dat de buitenspiegel van de auto gefotografeerd werd. Intussen gaf Zuster Merlin maar wat extra gas. Toen we op veilige afstand waren en de olifant wat rustiger zijn weg vervolgde, moesten we verschrikkelijk lachen om dit avontuur. Gelukkig ware er ook nog vreed(t)zame olifanten.

We overnachtten in het Krugerpark en hadden ook de hele maandag nog om van de prachtige natuur te genieten.

Krokodillen, Impala’s, Kudu’s, in een wildpark dat groter is dan Nederland; ja, Gods schepping is prachtig! We kwamen aan een water waar we uit de auto mochten. Zuster Merilyn waarschuwde ons, dat we de autodeuren niet open moesten laten, omdat de apen anders in de auto zouden gaan. Al gauw bleek dat ze daarmee niets teveel gezegd had, want we zagen al gauw dat op de auto die voor ons op de plek gearriveerd was een aap zat en toen de eigenaar van de auto wilde waarschuwen, zagen we dat er in de auto ook een paar apen zaten. Dat de apen ook gewend waren aan mensen met camera’s bleek wel toen een van de apen echt voor de foto ging zitten. Tegen vijf uur kwamen we moe maar voldaan in Holy Family terug.

Na zo’n heerlijk uitstapje moest er natuurlijk weer gewerkt worden. Zuster Ine Marie heeft genaaid alsof haar leven ervan af hangt. Voor een kamer zijn de bedspreien en de kussenslopen nu klaar en voor de tweede kamer werd het materiaal gehaald. Zuster Gertrude heeft gedurende de ochtend al die spreien keurig gestreken; ’s middags hielp ze met het huiswerk. Dat zal straks wel tegenvallen, als ik moet proberen om vijftig kinderen in mijn eentje te helpen.

Tot slot nog een leuk verhaaltje: toen ik ’s avonds de televisieruimte wilde gaan sluiten, kwamen er een paar kleine kinderen in hun pyama’s uit de slaapzaal gerend. Ik vroeg de dames wat ze kwamen doen. Ze zeiden keurig netjes in het Engels: “ We are waiting for you!” Ik begreep het niet helemaal en vroeg wat ik dan voor hen kon doen. Toen zeiden ze: “ We willen niet dat iemand je kwaad doet!” Met zo’n beschermengeltjes kan het toch niet misgaan??

Reacties (0) >>

Schrijf reactie

Naam

Email

Titel

Reactie

Geef reactie