Op een donderdagavond wilde praktisch niemand eten. We waren wel verbaasd, maar voorzichtig aandringen hielp niet, dus lieten we het maar zitten. Op vrijdag bleek dat een aantal kinderen ziek was. Ze gingen terug naar bed in plaats van naar school. Tegen tien uur stond de hoofdonderwijzer van Dindinnie op de stoep. Hij zei dat alle kinderen ziek waren en alleen maar wilden slapen. Het leek me een beetje overdreven, maar ik zei dat we de bus zouden sturen om de kinderen op te halen. Met Trudy legde ik wat dekens op de grond in de tv kamer en toen de bus terugkwam zei ik tegen de kinderen dat ze of naar bed konden gaan of voor de televisie konden gaan liggen. Nou, ze waren echt ziek, want stilletjes droop iedereen af. We hebben zelden zo'n stil weekend gehad. Trudy paste op de kinderen bij de t.v. terwijl Michael en ik met drinken rond gingen.

Het personeel vond dat we naar het ziekenhuis moesten met de kinderen, want zo vroegen ze ons: "heb je wel eens van de Mexicaanse griep gehoord?" Ze gingen ook meteen met mondmaskers voor lopen. Ik zei toen heel stoer dat we allemaal verpleegster waren. Ik kon toch moeilijk met vijftig kinderen met vage klachten in het ziekenhuis aankomen? Niemand had extreem hoge koorts of diarree, dus.......Natuurlijk kneep ik hem stiekem toch wel, want een eenvoudige infectie kan kinderen die HIV positief zijn fataal worden. Maar gelukkig waren de meeste kinderen na het weekend weer een heel eind opgeknapt.