Op een zondag kwam Zuster Mary me vertellen dat er telefoon uit Nederland zou komen. Eigenlijk wisten we allebei wel wat dat zou betekenen. En een half uurtje later was ons vermoeden bevestigd. Zuster Mary Ringnalda belde me met de mededeling dat ik voorgedragen was voor het bestuur van de Nederlandse Provincie. Ik accepteerde de benoeming, hoewel ik me heel goed realiseerde dat dat betekende dat ik Ofcolaco en Holy Family zou moeten verlaten. Op zeventien oktober werd er een afscheidsfeestje gehouden voor alle zusters en voor een aantal vrienden en bekenden. De bisschop was er en pater Patrick en Lammy. We lunchten samen en Zuster Sally en Pater Patrick spraken me toe. Maar nog steeds was het moeilijk voorstelbaar dat er zo langzaam maar zeker toch een einde kwam aan mijn missie in Ofcolaco.

Terwijl de voorbereidingen voor het feestje in volle gang waren, kwam Papicky namens de kinderen vragen of het waar was dat dit feestje alleen voor de zusters was. Toen zuster Mary dat bevestigde, verzekerde hij haar dat dat niet eerlijk was. De kinderen wilden ook aan zulke mooi gedekte tafels zitten en cake eten!!! Zuster Mary beloofde Papicky dat de kinderen hun eigen feestje zouden krijgen. Nadat we samen geluncht hadden kwamen de kinderen dansen en natuurlijk was er toen ook voor hen een traktatie.

In de daarop volgende dagen voelde ik aan de kinderen dat ze zich realiseerden dat ik weg zou gaan.  Ja, voor hen is het altijd maar weer loslaten. Dina kwam vaker zo maar wat bij me hangen. Op een keer zei ze opeens: "Wat ik zeggen wilde: Ik zal je heel erg missen. Bedankt voor alles wat je me geleerd hebt! Vooral dat je me hebt leren klok kijken."

Ook Miva kwam opvallend vaker bij me hangen. Ze had Zuster Gabriella gevraagd waarom ze voor mij gedanst hadden en Gabriella had haar nog maar eens uitgelegd wat ze eigenlijk al wist, dat ik naar huis zou gaan.