Intussen verblijft Zuster Lies al een maand in de Filippijnen. Regelmatig ontvangen we een verslag over haar ervaringen en onlangs heeft ze ook een aantal foto’s overgestuurd. Graag willen we haar ervaringen ook met u delen. Hier volgt het verslag over de eerste weken van haar verblijf daar.

Op 18 december verliet ik het winterse Nederland. Een grote Boeing 777 bracht me in ruim 12 uur naar Manillla. Daar aangekomen, kwamen de warmte en de mensenmassa me tegemoet. Gelukkig wisten Zuster Marife en Zuster Merle me in die drukte te vinden. Zij brachten me naar het Hartzerhouse, waar ik de komende tijd te gast zou zijn.

Op 21 december ging ik met 9 zusters naar een krottenwijk in het oosten van Manilla. Van tevoren hadden we 400 zakjes klaargemaakt met daarin een belegd broodje, een appel, een pakje chocolademelk en wat snoep, om uit te delen aan de kinderen. Langs de rivier de Cainta Rizal zijn talloze krotwoningen gebouwd van hout, zinkplaten en lappen. Toen we daar aankwamen, kwamen de kinderen in grote getale aangerend. Ze werden in de rij gezet. Vervolgens kregen ze op elk handje een stempel en daarna kregen ze het zakje met de verrassingen. Ook de moeders gingen verwachtingsvol in de rij staan, maar voor hen was er niets, helaas. Daarna mocht ik een kijkje nemen in de schamele woningen, die tegen een rotswand hangen aan de voet van de rivier die wel een vuilnisbelt lijkt.
Dat was best wel een schokkende ervaring. Op de terugweg keken de zusters uit naar zwervers langs de weg. Ook zij kregen een zakje. Bij thuiskomst hadden alle ' Christmasgifts' hand en hart gevonden. De zusters hadden er veel plezier in. In hun eigen taal, Talango maakten ze veel grapjes met elkaar en hun lachen was aanstekelijk op mij.
Op 22 december bezocht ik samen met een drietal zusters enkele families.

Er was een moeder met een tweeling van een maand. Ze hingen in een laken aan het plafond. De moeder had al vier kinderen, waarvan er één verstandelijk gehandicapt was. De zusters hebben enkele jaren in deze krottenwijk gewoond, maar toen het te gevaarlijk werd, heeft men ervoor gekozen om elders te gaan wonen en van daaruit de hulp voort te zetten.

Op 23 december ging ik samen met de zusters naar St.Matheus, het gedeelte van Manilla dat begin oktober werd getroffen door de tyfoon. De mensen waren toen de bergen ingevlucht en vonden bij terugkomst hun huizen verwoest en bedekt met modder. Op 29 december bezocht ik, samen met Zuster Ruth het Historisch Museum van Manilla. Daar werd ik vooral getroffen door ‘het Diorama’ waarin de geschiedenis van het Filippijnse volk is afgebeeld. Dit volk werd jarenlang onderdrukt door de Spanjaarden, de Jappen en de Amerikanen. Er was ook een film over de Edsa, de grote opstand in 1986 tegen Marcos. De Filippijnen zijn een moedig volk dat nu onafhankelijk is en zich voorbereidt op de verkiezing van de president in mei 2010. Er zijn 8 kandidaten met een eigen partij.
Op 30 december gingen Zuster Carmen en ik met de tricycle,
een motor met een bakkie erlangs, naar Matangtubig, de sloppenwijk waar Zuster Carmen parttime werkt. Ik moest me bijna dubbel vouwen om in het bakkie te komen. Men is in de Filippijnen niet zo erg berekend op lange mensen. De huisjes in de sloppenwijk zijn tegen- en boven elkaar aan gebouwd, maar elk gezin heeft wel zijn eigen privacy, ook al is de woon- en slaapruimte niet groter dan 2 bij 3 meter. De meeste gezinnen hebben meer dan twee kinderen. Het is dan ook veel improviseren om in zo' n ' hokje' heel het huishouden, van braadpan tot schooluniform, een plekje te geven. Er is wel elektriciteit en bij velen staat er ook een TV, zodat de hele wereld kan binnenkomen.
Op 3 januari gingen we al vroeg op weg om de Mis in Matangtubig, de krottenwijk, te ondersteunen. Een priester van de kathedraal kwam de Mis lezen. Hier geen zilver en goud ook al was het Epifanie . De lijnen met de was en de hokken met hanen en hennen vormden hier het decor. Een man begeleidde de liederen met een gitaar. John, het gehandicapte broertje van de eerder genoemde tweeling, zat naast me. Bij de vredeswens maakte hij een V-teken naar me, wat me erg ontroerde. Op 6 januari hielp ik voor het eerst mee bij het voedingsprogramma in Matangtubig. Er werd een maaltijdsoep bereid. Om 10.30 uur kwamen de kinderen met hun beker en bordje binnen lopen. Kinderen die meededen aan het voedingsprogramma kregen twee soeplepels chocolademelk in hun beker en een bordje soep. Andere kinderen die niet meededen en zo maar kwamen binnenlopen, de zogenaamde ‘visitors’, kregen maar één pollepel.
's Middags kwamen er 10 kinderen voor extra onderwijs. Zuster Carmen had de sommen op het bord geschreven die ze moesten maken. Zo gauw de zuster echter haar hielen gelicht had, keken de kinderen bij elkaar af. In welke klas gebeurt dat niet? Ik mocht de sommen nakijken. De kinderen kregen ook wat Engels en sloten af met een gebedje in het Engels. Daarna werd de rest van de chocolademelk verdeeld Met de tricycle werden we thuis gebracht. Na de rit kostte het me enige moeite om het roet van mijn armen en gezicht te vegen. Dat lukte gelukkig wel. Maar hoe je nu het washandje schoon moet krijgen???

Tot een volgende keer!