Jubilerende zusters aan het woord

Geschreven door Redactie | 26 januari 2012

Een aantal weken geleden heeft de redactie van de website zusters die op 2 februari hun 70, 65 of 60 jarig professiefeest  vieren uitgenodigd om, terugkijkend op hun leven, enkele gedachten daarvan op te schrijven om ze op de website te publiceren. 
Alle jubilaressen reageerden spontaan. Het werd een mooi getuigenis van hun leven als Dochters van Onze Lieve Vrouw van het Heilig Hart.
We laten hen hier aan het woord.

 

Zuster Reginalda Schellekens viert haar 70 jarig professiefeest:

"Nu ik vlak voor mijn 70-jarig professiefeest sta, kijk ik vol dankbaarheid terug op de vele kansen die God mij via de Congregatie gegeven heeft en die mij gemaakt hebben tot de mens die ik nu ben.
Eenenveertig jaar lang mocht ik in Nijmegen werken, eerst als maatschappelijk werkster, later als vrijwilligster in de parochie.
Onlangs ben ik verhuisd naar ons verzorgingshuis in Tilburg.
Zoekend naar de lijn in mijn leven, ben ik tot het inzicht gekomen dat het er om gaat de vreugde in het leven op te zoeken. In elke situatie probeer ik het positieve te zien. Dat gaat niet vanzelf.
Daarom praat ik hierover met God; niet in de vorm van een mooi gebed, maar meer in de vorm van een goed gesprek. Daardoor is mijn relatie met God gegroeid en mag ik leven in het vaste vertrouwen: "Alles komt goed!" 

Zuster Josephine Theunissen  viert haar 65- jarig professiefeest:

"Dankbaar kijk ik terug nu ik mijn 65-jarig professiefeest mag vieren. Vele jaren heb ik voor zieken en bejaarden mogen zorgen, waarvan een groot aantal jaren als directrice van het verpleegtehuis Sint Jozefzorg. Op die manier mocht ik Gods Liefde doorgeven aan mensen die kwetsbaar waren. Nu woon ik zelf in een verzorgingstehuis en mag ik elke dag ervaren dat ook anderen die Liefde doorgeven in hun zorg voor medemensen."

 

Zuster Nicola Nissink viert haar 65-jarig professiefeest:

"In een paar woorden kan ik u het volgende zeggen:.

Ik ben zeer dankbaar dat ik tot deze Congregatie geroepen ben. Ik ben 1 januari 87 jaar geworden en ik heb er nooit spijt van gehad."

 

Zuster Tresita Raats viert haar 65-jarig professiefeest:

"Met grote tevredenheid kan ik terugkijken op de jaren die ik als Dochter van Onze Lieve Vrouw van het Heilig Hart heb volbracht.

Vanuit het noviciaat ben ik met werken begonnen in Hansweert in Zeeland. Daar woonden de schipperskinderen voor wie ik met veel liefde heb mogen koken. Na een periode van 3 jaar ben ik vervolgens teruggegaan naar Tilburg voor mijn eeuwige geloften.

Hierna heb ik in verschillende huizen in de keuken gewerkt. Ik ben werkzaam geweest in Rijs en Nijmegen, als voorbereiding op de grote keuken. Ook ben ik werkzaam geweest bij de zusters van Canisius.

In 1953 ben ik nog even terug mogen gaan naar Zeeland en wel naar Maria Oord, het verzorgingshuis in Hansweert. Ten gevolge van de watersnood was het gehele huis ondergelopen. Het oude huis werd  ontruimd en schoongemaakt door de mensen van Pax Christi. Voor deze mensen mocht ik koken in het oude Maria Oord. Een medezuster bracht het eten dan over het water naar het nieuwe Maria Oord.

Na deze periode heb ik nog gewerkt in het ziekenhuis in Venlo, in Overloon en in Tilburg in het verzorgingshuis St.Joseph Zorg.

Na mijn 60ste levensjaar ben ik gestopt met werken in de keuken, maar heb ik met veel tevredenheid en plezier gewerkt als gastvrouw van de Gele Zaal, waar ik gasten ontving zoals de familieleden van de zusters".

 

Zuster Cilia Steenvoorden viert haar 60- jarig professiefeest:

Enkele gedachten over mijn tijd als Dochter van Onze Lieve Vrouw van het Heilig Hart
Het zijn echt maar enkele gedachten.
Na mijn professie ben ik geplaatst in het ziekenhuis om de opleiding van verpleegkundige te volgen. Dit ging gelukkig heel goed. Ik vond het zelf ook fijn dit werk te doen als religieuze. Ik heb dit werk als verpleegkundige jaren gedaan, maar dit werd veranderd in docente waarbij ik de zorg kreeg voor de opleiding. Dit heb ik een groot aantal jaren gedaan.
Toen werd dit helemaal veranderd.

Ik werd verplaatst naar Tilburg, waar ik de zorg kreeg voor een communiteit, dit vond ik ook wel fijn. Ik kwam zo weer echt in het religieuze leven terug. Maar na ongeveer 3 jaar werd ik verplaatst naar Hooglanderveen, een  bejaardentehuis.

Daar kreeg ik de functie van directrice en overste van de communiteit. In het begin was dit een heel mooie taak, totdat er problemen kwamen, met betrekking tot het ministerie, er moesten grote veranderingen komen. Gelukkig hebben we het kunnen redden om het huis in Hooglanderveen te houden. Toen dit was gelukt werd ik weer verplaatst.

Ik kwam in Stein ook in een bejaardentehuis. Het was een huis van M.S.C.( Missionarissen van het Heilig Hart) en van ons. Hier was het ook heel mooi en er was een goede sfeer, maar daar bleef het niet bij, de bedoeling was: het huis moet leeg, dat was een hele opgave, waar moeten de zusters, waar de paters en broeders naar toe? Maar het kwam allemaal klaar. Na dit alles ben ik weggegaan en wel naar Veldhoven.

Daar woonden we met 5 zusters. Een paar jaar bleef het zo. Langzaamaan gingen er om beurt zusters naar Tilburg tot we met twee overbleven en  ook daar kwam verandering in tot het huis helemaal leeg kwam en heel Veldhoven was afgelopen. Ik ben toen ook in Tilburg gekomen.

Dit is zo het verloop van de werkzaamheden, maar ik moet erbij zeggen met heel veel ernst, hoe heb ik het allemaal zo kunnen meemaken? Als ik er zo over denk, dan ben ik er zeker van dat het kon omdat ik als een religieus heb gewerkt. Ik denk dat ik kan zeggen: steeds heb ik mijn gedachten bij God gehad. Hij was degene die mij hielp om bij alle problemen en moeilijke zaken verder te gaan."

Zuster Immaculata van Wijngaarden viert haar 60-jarig professiefeest:

"Als ik terugkijk op zestig jaar kloosterleven,overheerst een gevoel van verwondering en dankbaarheid.

Verwondering over hoe God mijn leven leidde doorheen al die verschillende periodes, die ik van tevoren nooit had kunnen bedenken:
mijn roeping in deze congregatie, mijn taak in het onderwijs, de missie van de Molukken, het generalaat – en nu weer thuis in ons moederhuis, waar ik de provincie nog wat mag helpen.
 Dankbaar om dit alles, durf ik ook de jaren die nog komen, aan Gods leiding toe te vertrouwen.

 

Zuster Mariëtta Noordermeer viert haar 60-jarig professiefeest:

"Terugziend op de voorbije 60 jaren denk ik aan mijn werk bij het onderwijs, de S.N.V.R. (Stichting Nederlandse Vrouwelijke Religieuzen), de vredes- en vrouwenbeweging en het M.S.T. (Missionair Servicecentrum Tilburg). Verder aan mijn studies o.m. in Rome en aan de kapittels van de Congregatie, provinciale en generale, die ik heb mogen meebeleven.
Dit alles tegen de achtergrond van de grote ontwikkelingen in Kerk en Wereld, die mij mede gevormd hebben tot de mens die ik nu in wezen ben."

  

 

Zuster Williberta Staal viert haar 60-jarig professiefeest:

Op 2-2-1952 heb ik mijn tijdelijke geloften gedaan. Op 4-2-1952 werd ik "uitgezonden" naar het kinderhuis in Veldhoven.
Dat werd mijn missiegebied.

Ik had nl missionaris willen worden, maar mijn ouders hadden dat niet graag, vandaar "uitgezonden".
Toen mijn ouders voor de eerste keer op bezoek kwamen, kreeg ik van hen te horen: "als je hier "zo'n mooi werk doet, hoef je niet naar de missie te gaan".
Zij zagen in 1952 al dat dit ook missiewerk was, missie in eigen land.
Dus ik werd missionaris in eigen land."

 

 

 

 

 

 

 

.