Missie in Soedan: Hier gaan wij voor!

Geschreven door Redactie | 05 november 2011

Op zaterdag 19 november houdt de handwerkgroep Van Notre Dame haar jaarlijkse tentoonstelling en verkoop in de ontmoetingsruimte en tevens is er een Snuffelmarkt in de gang. De opbrengst zal gegeven worden aan projecten van onze medezusters in Soedan. In 1995 zijn twee van onze Australische medezusters naar Mapuordit,  een algemeen missieterrein van de Paters Jezuïeten in Zuid Soedan gegaan om medische en verpleegkundige zorg te verlenen  in een vluchtelingen kamp.  Ze woonden net als de mensen daar in een hutje, hebben er heel mooi en goed  werk gedaan, maar ook veel geleden van de strijd die er toen nog heerste tussen Noord en Zuid Soedan.  In 1996 werden 3 zusters gearresteerd en 12 dagen vastgehouden omdat ze als spionnen werden gezien. Nadat ze bevrijd waren zijn ze naar Australië gegaan om op verhaal te komen, maar ze hadden zoveel armoede en ellende gezien dat ze er voor kozen  weer terug te gaan naar Zuid Soedan .

 1998 was het jaar van de grote droogte en de hongersnood die daarvan het gevolg was. Een van de zusters vertelde ons dat ze toen voor het eerst heeft gezien dat mensen stierven van honger. Er kwamen steeds grote groepen vluchtelingen uit het noorden die heel uitgeput, soms zelfs dood neervielen als ze aankwamen. De zusters kregen hulp van medezusters en vrijwilligers uit Australië en uit verschillende andere provincies van onze congregatie. Zo konden ze zich meer gaan inzetten in de gezondheidzorg, het onderwijs en in het pastoraat.

Toen eindelijk, begin 2005, de Vredesovereenkomst werd getekend, konden de mensen van Mapuordit nauwelijks geloven dat het waar was, want er was al zo vaak vals alarm geweest. De vrede was telkens weer gevolgd door stammenoorlogen die verwoesting en verdeeldheid veroorzaakten, ook in het gebied waar de zusters waren. De spanningen en conflicten sloegen over naar de scholen en veroorzaakten relletjes onder de leerlingen en staking van de onderwijzers. Voor de zusters was het een uitdaging om de mensen tot eenheid te brengen in de geest van het evangelie.

Toen Zuster Philippa  een paar maanden in de missie van Mapuordit was  werd haar gevraagd om haar gedachten op papier te zetten over haar begin hier.  Zij schreef:

"Ik zit hier in mijn kamer, een kleine hut met een zinken dak, met een muskietenkooltje brandend en typend op mijn computer op batterijen. Ik luister naar de regen buiten en denk na over de vraag "Wat doe ik hier in Mapuordit?" Wel, ik ben gekomen om de leiding te nemen van de Middelbare Comboni School, klas 1-4, met 220 studenten, waarvan maar 5 meisjes. Wat belangrijker is, ik ben gekomen als FDNSC lid van een internationale gemeenschap met een rijk charisma, van vriendelijkheid en meeleven.

Gisterenavond zat ik buiten bij  de toukel (hut van plaatselijk materiaal) van een vrouw in het dorp – de rozenkrans biddend met de armen, de blinden, de lammen en met een kleine jongen die mijn medaille vasthield. Ik voelde een grote dankbaarheid dat deze 'anawim' mij in hun midden verwelkomd hadden. De manier waarop ze baden, zongen en dansten was voor mij een getuigenis van hun geloof. Tijdens het bidden had ik het gevoel dat deze schijnbaar vergeten mensen heel dicht bij O.L.Vrouw van het Heilig Hart stonden zoals ze leven met dezelfde pijn en droefheid zoals Zij.  Ze hebben geweld ervaren, velen hebben gezien hoe hun dierbaren werden gedood; ze zijn verworpen zelfs in hun eigen land! Ik hoop mijn talenten te gebruiken in de opvoeding om de jonge mensen van deze plaats kracht te geven en ze klaar te maken om de toekomstige leiders van het nieuwe Soedan te worden.  Ik weet dat deze mensen in hun situatie mij elke dag zullen uitdagen om lief te hebben, te leren de waarheid te zeggen voor hen die geen stem hebben en te vertrouwen op God 's machtige liefde die me zal steunen!".

Een bijzondere activiteit beschrijft ook Zuster Mary: Elke maandagmorgen komen vrouwen uit de omgeving, die heel arm zijn, sommigen van hen zijn blind of lam, bijeen op het terrein bij het klooster in Mapuordit. Er komen telkens wel 200 vrouwen tegelijk. Ze doen wat werk in de tuin en maken het terrein schoon. Ze krijgen daarvoor te eten. Ze vragen deze karweitjes van hen in ruil voor het voedsel om ze een gevoel van waardigheid te geven, dit is beter dan het ze voor niets te geven.

We volgen vanuit  Nederland met veel belangstelling en bewondering het werk wat  de zusters doen in Soedan en zoeken steeds naar mogelijkheden om hen te helpen.  Zo hopen we hen blij te kunnen maken met de opbrengst van deze tentoonstelling en Snuffelmarkt.

Een Soedanees dorp

Een van de zusters voor het hutje waar ze met een medezuster in het begin woonde.

Bezoek van de algemene overste aan Soedan.

Wat zal de toekomst  ons brengen?

Een van de zusters bezig in de keuken.

Veel arme vrouwen komen wat werk doen en krijgen daarvoor te eten!

Een van de zusters op de foto met patienten die blind zijn.

De communiteit van de zusters. Links op de foto: Zuster Phillippa

Zuster Philippa met haar studenten.