Geschreven door Redactie | 11 maart 2010

Regelmatig ontvangen we verslagen van Zuster Lies waarin ze ons informeert over het leven van de Filippijnse bevolking. Zo schreef ze over het godsdienstig klimaat daar. Tachtig procent van de bevolking is katholiek en de Spaanse invloed van 3 eeuwen overheersing is daarbij goed merkbaar. Ze heeft op 9 januari, bij de viering van de Black Nazarene, een glimp mogen opvangen van het devotionele karakter van de mensen. Er waren 2 miljoen mensen op de been om hun religieuze gevoeligheid te uiten en kracht te ontvangen voor hun verdere leven. In een volgend verslag schreef ze ons uitgebreid over het verkeer in Manila, waar ze dagelijks mee geconfronteerd wordt en ze is heel verwonderd dat er niet meer ongelukken gebeuren. Ook was het boeiend om te lezen over het eten en de bereiding van de maaltijden. Ze verzamelde ook veel informatie over het missioneren van de Nederlandse MSC op de Filippijnen, die meer dan 100 jaar geleden daar begonnen zijn. Maar ook over de vele orden en congregaties die vanuit Europa naar de Filippijnen trokken om er het Goede Nieuws te verspreiden. Bij het volgende verslag stuurden ze ook een aantal foto’s.

“Nu ik aan de eindfase begin van mijn aanwezigheid en werk in Matangtubig, wil ik in deze email nog wat ervaringen delen. Matangtubig is een krottenwijk waar ongeveer 300 gezinnen naast en boven elkaar wonen. In het midden van deze armzalige optrekken is een plein dat zo groot is als een basketbalveld. Er hangen ook basketbalnetten Jongens rond de 14 - 16 jaar spelen er regelmatig basketbal (erg populair in de Filippijnen). Dit plein wordt ook gebruikt door kinderen, die er met hun fietsjes crossen of spelletjes doen. Op de zaterdag waarop het feest van de Black Nazarener werd gevierd waren er gemeenschapspelen op dit plein. Er was een jeugdleider die de leiding had. Meisjes, die geblinddoekt waren, moesten met een lat de bal proberen te raken die aan het basketbalnet hing. Jongens van 10 - 12 jaar hielden een bokswedstrijd. Dat ging er fel aan toe. De menigte bewoog zich als een wave met de boksers mee over het plein. Ouderen, misschien vaders, gaven de grenzen aan. Intussen waren wij bezig met het bereiden van de maaltijd voor het feedingsprogram. Ik zag het plezier van de mensen; groot en klein genoot. De lachsalvo's waren niet van de lucht. Ik voelde een vorm van saamhorigheid waaruit men kracht put, omdat men niet alleen staat.
De problemen en zorgen kennen deze mensen van elkaar, maar ze delen ook elkaars vreugde. Ze pronken met hun kinderen en kleinkinderen en oma' s doen daar nog een schepje bovenop. Er valt weinig te verbergen voor deze mensen; ze moeten allemaal elke dag overleven en lenen bij elkaar als 'de nood aan de man komt'. De daarop volgende woensdag werd mijn positief beeld over deze gemeenschap getart. Toen we bezig waren met het uitdelen van het eten kwam er een man, ik schat zo rond de 25, het plein oplopen. Hij was woedend en schreeuwde van alles wat ik natuurlijk niet kon verstaan. Zuster Carmen maakte me duidelijk dat hij niet goed bij zijn hoofd is. Al tierend trok hij twee krotten omver en sloeg een zwarte kip (die gebruikt wordt voor cockfight=hanengevecht) tegen de grond. Bij een tweede slag moest de haan het loodje leggen. Inmiddels had dit tumult mensen naar het plein getrokken. Een oudere man (misschien de vader) nam de jongen mee naar zijn woning. Toen de eigenaar van de haan op de hoogte was gebracht, kwam hij op hoge poten het plein op, op zoek naar de moordenaar.  Toen we naar huis gingen, zat de gedupeerde eigenaar van de haan langs de weg. Ik groette hem. Ik kreeg een smile van hem terug. Hopelijk was hij wat tot bedaren gekomen en kon hij verder leven zonder zijn pronkhaan. De zusters proberen het gemeenschapsgevoel en de verantwoordelijkheid voor elkaar te ondersteunen en te bemoedigen.
Er is een groepje moeders dat op toerbeurt helpt bij het feedingsprogram. Vorige week was ik er getuige van dat zeven vrouwen een nieuwe start maakten om een store (een klein winkeltje) op te zetten.
Ze ontvingen van zuster Carmen 3.000 pesos (ruim 40 euro). Met dit geld kopen ze groenten en fruit op de markt om het weer te verkopen of er lekkere hapjes van te maken en ook deze te verkopen.

Ik proefde een banaan die als een loempia was gebakken. Deze was verrukkelijk en kostte 6 pesos. De opbrengst komt in een gemeenschappelijk pot en is bestemd voor de gemeenschap. Vrouwen die bij de projecten van de zusters betrokken zijn werden op 16 februari op de IFRS (school voor religieuze studies) uitgenodigd. Ze kregen voorlichting ivm de komende verkiezingen. Dit was een vorm van huiswerk voor zuster Carmen ivm haar opleiding. Daarna kwamen de 34 vrouwen met enkele kleine kinderen naar het Hartzer House. Daar hield zuster Carmen een korte bezinning over Aswoensdag en de vastentijd. De vrouwen kregen elk 6 kg rijst mee naar huis, een gift van Valentijn. Ook wordt er een poging gedaan om in Matangtubig mensen te interesseren voor geassocieerd lidmaatschap van de Chevalierfamilie. Dit is nog in een prematuur stadium. Ik mocht bij een bijeenkomst aanwezig zijn waar 7 vrouwen aanwezig waren, de helft van diegenen die tot nu toe interesse hebben getoond. Mij werd gevraagd iets over de Chevalierverbondenen in Nederland te vertellen en over de samenwerking en het samenkomen van leden van verschillende Europese landen. Ik vroeg naar hun motivaties. Een vrouw zei: " Ik wil proberen niet negatief te denken. God kan me daarbij helpen, want ik wil wel in de hemel komen." Een ander had al vroeg haar man verloren en moest alleen verder met drie kinderen. Ze zocht steun bij God in haar leven. Een vrouw, die erg actief is voor de gemeenschap, vertelde dat ze dat graag doet, omdat het haar kracht geeft. Haar man is verslaafd aan drugs. Ze wil hem helpen er vanaf te komen. Het gaat nu de goede kant op.... Ik dacht: wat moeten vrouwen ook hier sterk zijn. Ze hebben geluk als ze een man hebben die wat geld in het laadje brengt, maar daarvoor is hij uren van huis af.
De moeders hebben de alledaagse zorgen en er zijn er genoeg die er alleen voor staan. IK heb hier zelden een sjagrijnig/ontevreden gezicht gezien Ik vroeg in deze bijeenkomst of ze bij de verkiezingen ook kijken wat de presidentkandidaten doen aan armoedebestrijding. Ze moesten lachen. "Ze beloven van alles zuster, maar na de verkiezingen komt er niets van terecht." "Ze hebben ook een droom", vertelt zuster Carmen me, " om eens een woning en een stukje land te hebben."
De armoede die ik hier ervaar is niet triest. Er is wel een groot gebrek aan alles en nog wat.
Daarom zijn de mensen zo dankbaar voor alle hulp en kleine attenties.
 

De zusters mogen daarin een schakel zijn. Ze zijn dan ook graag gezien bij de mensen. Ook de vele kinderen maken de gemeenschap levendig. 
Er zijn zorgen en vreugde.
Ik hoor ook verhalen van kinderen die het minder goed getroffen hebben. Een ventje werd, zoals Mozes, in een mandje in de rivier gelegd. Een meisje werd verstoten door haar moeder. Beide kinderen zijn door familieleden in Matangtubig opgenomen.

Tot slot nog iets over de tweeling, die ik op de website (zie vorig Nieuwsbericht) als babietjes van twee weken in mijn armen houd. Ze liggen nu in een hangmand aan het plafond. Ze heten Marian en Maricar. Ze zijn goed gezond. Maricar is wat dikker. Vorige week had ik Marian even op mijn schoot. Ineens voelde ik nattigheid. Ze poepte door de pamper heen. Het kan gebeuren. (De zusters hadden er veel plezier mee). Het leven is tot je nemen en weer loslaten.


Ik vertrek dinsdag 2 maart naar Cebu tot 5 april.
Van de nieuwe ervaringen zal wel weer veel te vertellen zijn. Ik houd jullie op de hoogte ”.
Zuster Lies

< Vorige		Volgende >