Onthulling "Bronzen beeld van de Non" in Waalwijk

Geschreven door Redactie | 03 mei 2009

Zaterdag 25 april: een prachtige lentedag.
De Buurtvereniging van de Eerste Zeine in Waalwijk “ ’t Zèntje” had een feestelijke bijeenkomst georganiseerd rondom het voor hen zo belangrijke gebeuren. Gedurende drie jaar is men aanhoudend in overleg geweest met de nodige instanties om voor elkaar te krijgen dat er een beeld gemaakt zou worden om de zusters in herinnering te houden die zich vele jaren in deze buurt voor de mensen hadden ingezet. Zuster Lies, de provinciale overste van de Nederlandse provincie, had een uitnodiging ontvangen om er met een afvaardiging van de zusters bij aanwezig te zijn.

Drie jaar geleden werd op het terrein waar vroeger een spoorlijn door Waalwijk liep het “Halvezolenpark” aangelegd met daardoorheen het Halvezolen fietspad. De buurtvereniging mocht bij de gemeente Waalwijk een voorstel doen voor een kunstwerk dat men daar zou willen plaatsen. Theo de Peffer, de broer van onze zuster Tecla, opperde het idee
om een beeld te laten maken als herinnering aan onze zusters
die vele jaren in de Eerste Zeine hebben gewoond en vandaar uit
zich hebben ingezet voor onderwijs en wijkverpleging in de
Antoniusparochie. Hij wist er de mensen enthousiast voor te krijgen.
Ze gingen op zoek naar kunstenaars die beelden maken en kwamen zo terecht bij Netty Werkman in Sint Michielsgestel. Die bracht een bezoek aan Zuster Lies om de nodige informatie te verkrijgen en ze heeft toen een ontwerp gemaakt. De heren van de Eerste Zeine waren zeer enthousiast, er moest een lange weg van bureaucratie gegaan worden om alles gerealiseerd te kregen, maar ze hielden vol en mogen nu met recht trots zijn op het bereikte resultaat.
Op 25 april ´s middags om 14.30 uur was het dan zover. Het beeld stond er, nog afgedekt, op de sokkel, daaromheen enkele rijen stoelen voor de genodigden, vlaggen, ballonnen, een springkussen voor de kinderen en een partytent, waar wat te drinken en hapjes werden aangeboden. We zaten met 12 zusters op de eerste rij en er waren heel veel belangstellenden vanuit de omgeving maar ook mensen van de Antoniusparochie, die zich nog steeds zeer verwant voelen met onze congregatie. De fanfare opende met vrolijke muziek en daarna werd iedereen welkom geheten door Frans Quist, een van de leden van de commissie die zich samen met Theo de Peffer had ingezet om het idee, dat geopperd was, te verwerkelijken.
Na zijn welkomswoord werd Zuster Lies uitgenodigd om met de buurtkinderen rondom het beeld te komen staan. De kinderen hadden allemaal in een handje een ballon en met het andere handje moesten ze een gekleurd lint vastpakken dat aan het doek, dat het beeld afdekte, bevestigd was. De moeders en de oma´s hadden het er druk mee om ze allemaal op de goede plaats te krijgen. Toen kregen ze een seintje om rond de sokkel van het beeld te gaan lopen, het doek viel af, de ballonnen gingen de lucht in en daar stond het bronzen beeld van de NON prachtig om te zien.
Het is alsof ze loopt, héél ingetogen, ze draagt in haar handen een schaal in de vorm van een hart. Netty Werkman legt even later uit dat ze bedoeld heeft weer te geven hoe de zusters de wijk in gingen: in een ingetogen houding, vanuit hun hart, met in de handen een schaal ( die in de vorm van een hart gemaakt was) gevuld met water om mensen te gaan verzorgen of met voedsel om hen te voeden.
Frans Quist vertelde dat ze met een bepaalde bedoeling geplaatst is: namelijk dat ze ahw loopt vanuit de Eerste Zeine in de richting van het `Nonnekesbrugske` om zo een brug te slaan van ‘achter’ naar ‘veur’. De zusters waren ook bruggenbouwers, toch! In het verleden verdeelde de spoorlijn Waalwijk in tweeën: de rijke fabrikanten woonden ‘veur’ en de fabrieksarbeiders achter de spoorlijn. Dat feitelijke verschil is er niet meer, maar het leeft nog wel bij veel mensen.
Er werd vervolgens dank uitgesproken naar alle mensen die op een of andere manier hadden meegewerkt om deze feestelijke dag mogelijk te maken. Zij kregen allen een roos aangeboden. Zuster Lies sprak ook namens onze congregatie een woord van bijzondere waardering en dank dat op deze wijze de herinnering aan onze zusters werd levend gehouden. Namens de parochie sprak de diaken: Anton van Diessen de hier volgende zegenbede uit en zegende het beeld.

Almachtige en Goede God,
vanuit de rijkdom van uw wijsheid
hebt Gij de mens toevertrouwd
om mooie en goede werken tot stand te brengen.

Zo hebt U onze parochie
“Dochters van Onze Lieve Vrouw van het Heilig Hart” gezonden.
Bijna 100 jaar geleden zijn ze begonnen met
de Antonianen bij te staan in onderwijs,
bij ziekten en sociale omstandigheden.

In dit beeld willen we deze goede werken
blijvend gedenken.
Als bruggenbouwers hebben ze ons
ondersteuning gegeven waar mogelijk.
Aan de voet van deze fietsbrug
kunnen we hen hier blijvend danken.

Zegen God dan dit beeld
hun werk en onze toekomst;
In de naam van de Vader,
de Zoon en de heilige Geest. Amen.

Moge de Heer ons begeleiden
en gaan wij steeds in vrede langs dit gedenkbeeld.
Amen.

Hiermee was aan het officiële gedeelte, dat overigens in een gezellige en ongedwongen sfeer verliep, een einde gekomen. Er volgde nog een genoeglijk samenzijn met oude en nieuwe bekenden van de aanwezige zusters en werden vooral herinneringen opgeroepen aan de tijd dat de zusters hier in Waalwijk woonden en werkten.
Met een dankbaar gevoel namen we afscheid en gingen nog even mee naar het huis van Zuster An en Giuseppe, die hier in Waalwijk, de geboorteplaats van onze Nederlandse provincie, “aanwezig” willen zijn om mensen die het nodig hebben nabij te kunnen zijn.

Foto impressie
{gallery}onthulling_beeld{/gallery}