Pelgrimage naar Thuin

Geschreven door Redactie | 15 maart 2008

1908 MOEDER MARIE LOUISE HARTZER 2008

Op 22 februari 1908 overleed onze eerste Algemene Overste, Moeder Marie Louise Hartzer, dus 100 jaar geleden. Dit feit wilden we natuurlijk herdenken, maar belangrijker was voor ons de terugblik op haar leven. Jong weduwe geworden had zij de zorg voor twee zonen, die intraden bij de MSC (Missionarissen van het heilig Hart).Toen was voor haar de weg vrij om haar roeping, die ze eigenlijk haar hele leven al gevoeld had, te volgen. Zij trad in bij de FDNSC (Dochters van Onze Lieve Vrouw van het heilig Hart). Deze congregatie was, evenals de MSC, gesticht in Issoudun (Fr) door pater Jules Chevalier. Het waren moeilijke jaren, niet alleen vanwege de armoede maar vooral door de godsdienstvervolgingen. Vanwege die vervolgingen moesten de religieuzen het land verlaten en zo werd in 1902 ons eerste huis in Europa buiten Frankrijk in Thuin (B) geopend. In 1906 kwam ook het gehele Bestuur naar Thuin en Moeder Marie Louise is niet meer naar Issoudun kunnen terugkeren. Daarom wilden we op 22 februari 2008 ter herdenking een pelgrimage naar Thuin maken.

We vertrokken om 08.45 uur met een dertigtal zusters in een grote bus. De nog lege plaatsen waren voor onze Belgische medezusters, die vanaf Deurne met ons mee zouden pelgrimeren. We konden goed doorrijden en kwamen na een goed uur aan bij het nieuwe verzorgingshuis voor onze zusters, waar onze Belgische zusters ons hartelijk verwelkomden. Ze waren uit verschillende communiteiten naar Deurne gekomen. Binnen enkele minuten zaten we aan de koffie met heerlijke wafels. Daarna werden we naar de prachtige kapel geloodst met prachtige glas in loodramen (aarde,water, vuur en licht) om met een feestelijke Eucharistieviering de 100e verjaardag te vieren van de dood van Moeder Marie Louise.
Zuster Alice, de provinciaal, sprak een welkomstwoord waarin ze o.a. zei “… Het is dank zij deze verstandige en kranige vrouw, bezield met diep geloof, grenzeloze toewijding en doorzettingsvermogen, dat wij ons vandaag mogen verheugen om al het goede dat de Heer wereldwijd voor en door onze Congregatie tot stand heeft gebracht… De weg die Marie Louise in haar leven is gegaan, liep niet bepaald over rozen. Ze werd geconfronteerd met ziekte en dood, met grote onzekerheden en zware beproevingen tijdens de oorlogsjaren… tenslotte is ze als een banneling gestorven buiten haar dierbaar Issoudun…”
Pater Frans van Segbroeck MSC was onze voorganger. Het koortje van de zusters zong mooi en wij deden mee zoveel we konden. De sfeer was warm en intens. Na een feestelijk middagmaal waarbij we gezellig door elkaar zaten aan vier lange tafels, stapten we weer in de bus. Nu gingen 16 Belgische zusters met ons mee voor de tocht naar Thuin in het zuiden van België, dicht bij de Franse grens. Er was op twee uur gerekend, maar vanwege een ongeluk kwamen we in een lange file terecht, wat ons bijna een extra uur kostte maar de reden daarvan was erger. Twee personenauto's waren op elkaar gebotst en uitgebrand... We reden nu niet meer door een vlak landschap, het werd al aardig heuvelig. Eindelijk werd Thuin op de borden aangegeven. Maar toen waren we er nog niet. Het was voor de chauffeur heel moeilijk rijden met een grote bus door smalle straatjes, omhoog en omlaag, met zeer scherpe bochten. Gelukkig kwamen we goed aan bij het huis, waarin in 1902 de eerste zusters vanwege de godsdienstvervolgingen in Frankrijk hun toevlucht hadden genomen. In 1906 volgde het gehele Bestuur. Vanuit Frankrijk was Zuster Denise, de provinciaal, met 8 zusters naar Thuin gekomen. Er waren twee zusters van Kiribati bij, die sinds kort in Frankrijk zijn om er te werken in een internationale communiteit.
Thuin wordt door een riviertje in tweeën gedeeld, een boven- en benedenstad. Ons huis staat hoog in de bovenstad en je had vandaaruit een prachtig uitzicht naar beneden. De zusters die hier de wijkverpleging op zich namen, moeten echter wel heel sterke benen en veel liefde hebben gehad om met een tas met verpleegmateriaal over de (toen zeker) slechte wegen, klimmend en dalend, naar de zieken te gaan.
In dit huis is Moeder Marie Louise gestorven. Via een, ik mag wel zeggen wenteltrap, kwamen we op de eerste verdieping waar zij haar kamer had.
We gingen natuurlijk ook naar het kerkhof waar zij begraven werd. Daar staat een gedenkteken ter herinnering aan de veertien FDNSC, die daar begraven zijn. Er ligt ook een Nederlandse zuster bij; Zr Johanna Duray. In 1946 werd het lichaam van Moeder Marie Louise overgebracht naar Issoudun. Het was heel indrukwekkend daar met zo'n vijftig zusters te staan in gebed en dankbaar herdenken. In een kerk, dichtbij het kerkhof gelegen, sloten we ons bezoek af met een gebedsdienst, deels in het Nederlands, deels in het Frans want ook uit Frankrijk was immers een groep zusters gekomen. Het was een prachtig slot. Na de viering namen we afscheid van de Franse zusters en inmiddels was het natuurlijk hoog tijd om naar huis te gaan . Eerst naar Deurne voor een broodmaaltijd en na een hartelijk afscheid van onze Belgische medezusters reden we terug naar Tilburg, waar we - zoals gepland - om 21 .00 uur aankwamen.
Het was een geweldige dag geweest en we voelden ons allen geïnspireerd door alles wat we gehoord en gezien hadden.
Dat wij ons in deze tijd ook nog steeds mogen laten bezielen door de geest van Moeder Marie Louise.
Redactie