Professie voor het leven van Zuster Mariteiti

Geschreven door Redactie | 26 mei 2011

Géén tijd en toch wilden we aanwezig zijn bij de Professie voor het leven van Zuster Mariteiti op 15 mei in Crépy, Frankrijk

Drie jaar geleden is de zuster met Zuster Rabunateiti vanuit Kiribati naar Frankrijk gekomen om daar samen met 2 Franse zusters een Internationale Communiteit te vormen. Al gauw werd er bij Zuster Mariteiti borstkanker geconstateerd en moest ze ingrijpende behandelingen ondergaan. Toch zette ze dapper door en leerde ze de Franse taal. Gelukkig herstelde ze goed. Zelf gaf ze drie redenen aan waarom ze besloten had haar professie in Frankrijk te doen:

Ze had haar Christen-zijn te danken aan missionarissen die in Kiribati kwamen werken.
Ze was in Frankrijk genezen van een ziekte waaraan ze in eigen land mogelijk gestorven zou zijn.
In Frankrijk maken de mensen zelden nog een professie mee.

Zuster Hermien, Zuster An en Zuster Elly besloten om in één dag op en neer te gaan om de professie bij te wonen. We vertrokken om half zes. De reis verliep voorspoedig, totdat we een afslag misten en daardoor een nieuwe route moesten uitstippelen. Dat leidde tot veel onzekerheid en we moesten dan ook enkele keren vragen of we wel op de goede weg zaten. Toen we eindelijk de autobaan konden verlaten en we daarom dachten dat we er bijna waren, bleek de weg naar Crépy te zijn afgesloten en werden we ongeveer 50 km omgeleid. We arriveerden om 11.45 uur bij de kapel in Crépy en veronderstelden dat de plechtigheid wel voorbij zou zijn. We zagen meteen dat voor het kerkje een grote tent was neergezet, waarin veel mensen via een scherm de viering in de kapel konden volgen. We werden onmiddellijk uitgenodigd om er bij te komen, maar we besloten toch om eerst in de kapel te gaan kijken. We waren juist op tijd voor de professie, die afgenomen werd door de bisschop.

Voordat Zuster Mariteiti naar voren ging, zette haar moeder haar een bloemenkransje op. Dat was een heel aandoenlijk moment. Zuster Kateia van het Generaal Bestuur nodigde Zuster Mariteiti uit om maar voren te komen. Er vond een vraaggesprekje plaats tussen de Bisschop en Zuster Mariteiti over haar wens om haar professie voor het leven af te leggen. Daarna knielde de zuster samen met Zuster Raymonde, de Franse Provinciaal voor het altaar en zo sprak Zuster Mariteiti in het bijzijn van velen haar geloften voor het leven uit. Daarna zong het koor: "Ik kom naar U, hongerig en met geopende handen om U mijn leven aan te bieden. U komt naar mij met geopende handen en met Uw Brood om mij Uw Leven te geven."

Daarna werden de gaven naar voren gebracht door Zusters uit verschillende Provincies en door de moeder van Zuster Mariteiti, terwijl de Zusters uit Kiribati de processie dansend begeleidden. De moeder droeg een gevlochten mat uit Kiribati mee in de processie. Zuster Elly droeg een brandende kaars.

Na de viering, die ongeveer tot kwart over één geduurd had, gingen de aanwezige kinderen, die allemaal in een namaak-grasrokje gekleed waren, gevolgd door Zuster Mariteiti en de Bisschop in optocht naar buiten. Daar vormden de kinderen een erehaag en onder leiding van Zuster Rabunateiti riepen ze in koor: "Mariteiti, Mariteiti!" Er werd gezongen: "Gefeliciteerd, Zuster Mariteiti, van je broeders en zusters dichtbij en ver weg!"

Daarna was het tijd om uitbundig te feesten. De parochianen hadden gezorgd voor twee enorme barbecues en een groot aantal koude gerechten. Iedereen was welkom aan de maaltijd en het was een gezellige drukte.

Voor ons was dat ook de tijd om onze medezusters te groeten. Iedereen vond het erg leuk dat wij de Nederlandse Provincie mochten vertegenwoordigen op dit feest en Zuster Raymonde beloofde ons een CD, zodat ook de thuisblijvers nog een beetje zouden kunnen delen in de feestvreugde. Dankbaar aanvaardden we de thuisreis, die gelukkig een dik uur korter was!

Door omleidingen de weg kwijt geraakt...