Geschreven door Redactie | 22 maart 2010

Gedurende 3 jaar was Zuster Elly als missionaris werkzaam in Ofcolaco in Zuid Afrika waar onze congregatie een opvanghuis heeft:"Holy Family Center" voor kinderen met HIV en AIDS. Via een weblog deelde ze met ons haar ervaringen. De sterke verbondenheid van de parochie, met haar werk in Ofcolaco waar ze voor haar vertrek werkzaam was als pastoraal werkster, blijkt uit het volgende verslag dat Zuster Elly schrijft:

Toen men in Breda Oost begon na te denken over de bouw van een nieuwe parochiekerk, bracht een van de parochianen een heel vermetel plan naar voren. “Laten we niet voor onszelf alleen bouwen, zo stelde hij voor. We moeten anderen laten delen in onze welvaart.”
Dat idee was de aanzet voor het initiatief “Samen bouwen, samen delen”. De parochie koos twee projecten in Afrika uit en bepaalde dat de helft van het geld dat verzameld werd voor de pastoor zou zijn en de andere helft zou verdeeld worden over de twee gekozen projecten: het werk van Pater Baselmans in Burkina Faso en Holy Family Care Centre in Ofcolaco. Vaak heb ik me verwonderd over de moed die de parochie toonde door te starten met zo’n project. Iedereen weet immers hoe duur het is om een kerk te bouwen en men komt altijd geld tekort en dan toch nog willen delen….. Tijdens de drie jaren dat ik in Ofcolaco was leefden vele parochianen met me mee door de website te lezen, door een reactie te schrijven, een mailtje of een kaartje. Trudy en Huub kwamen zelfs om zelf de handen uit de mouwen te steken. Regelmatig kreeg ik ook een mailtje van Wim, die de hele actie op touw had gezet en die tijd noch moeite spaarde om zo veel mogelijk geld binnen te halen. Hij hield me trouw op de hoogte van het verloop van de actie. Tijdens mijn vakantie nodigde hij me uit om aan de hand van een PowerPoint Presentatie wat te vertellen over het project en dat deed ik natuurlijk graag. Enkele weken geleden werd ik uitgenodigd voor de viering van 21 maart.
Dan zou tijdens de Eucharistieviering het project afgesloten worden. Zowel aan de pastoor, als aan Pater Balemans en mij zou dan een cheque aangeboden worden. Om kwart voor tien vertrokken we met twee auto’s vol zusters: Zuster Hermien, Zuster An, Zuster José, Zuster Williana, Zuster Marina, Zuster Ine Marie, Zuster Gertrude en ondergetekende. De congregatie was dus goed vertegenwoordigd en het was ook heel fijn dat er zusters waren die uit eigen ervaring over Holy Family konden vertellen. Ook Margriet en Frank Kraak waren gekomen. Ik werd gevraagd om mee voor te gaan in de viering en het was een hele leuke ervaring om weer even terug te zijn in de parochie waar ik toch enkele jaren met plezier gewerkt heb. Vóór het slotlied werden de cheques aangeboden.
De pastoor meende dat het misschien maar een druppel op een gloeiende plaat zou zijn, maar ik was blij verrast met het enorme bedrag: 10. 300 Euro!!! Nou, daar kun je in Ofcolaco heel wat voor doen en ik weet zeker dat Zuster Mary Stevens, de directeur van het centrum een gat in de lucht zal springen. Ik was dan ook werkelijk ontroerd toen ik de cheque in ontvangst mocht nemen, terwijl ik tegen de achterwand van de kerk al de beelden zag van onze kinderen in Ofcolaco.
 Na de viering werd er koffie gedronken en mensen kregen de gelegenheid om PowerPoint Presentaties van de beide projecten te bekijken. Een van de parochianen merkte op dat de kinderen er zo vrolijk uitzagen. Dat kan ik inderdaad volledig beamen. Over het algemeen zijn de kinderen in ons tehuis erg opgewekt en blij ondanks de nare ervaringen die zij in hun korte leven al achter de rug hebben. Dat heeft alles te maken met het feit dat er veel zorgen van hun afvallen zodra ze opgenomen worden in het tehuis. Er wordt gezorgd voor eten, kleding en een bed en er is ook iemand die aandacht voor je heeft. Je hebt leeftijdsgenootjes om je heen en je kunt ook weer naar school. Heel schrijnend heb ik dat ervaren toen ik de kleine Umpho opnam. Ik droeg hem naar de eetzaal en hij begon werkelijk te schateren toen hij het lekkere eten op tafel zag staan. Tot dan toe had hij zich in leven moeten houden met het eetbare afval dat hij uit de vuilnisbak haalde. Ja, zo’n ervaring doet je beseffen hoe goed we het zelf hebben en hoe belangrijk het is dat we samen delen. Een van de hele mooie dingen van het missionaris-zijn is dan ook dat je mag ervaren hoeveel mensen je steunen.
 De Congregatie, mijn familie, maar ook de parochies waar ik gewerkt heb, verdiepten bij mij het besef dat ik tijdens mijn afscheid in de parochies al had uitgesproken in de vorm van een citaat van Henry Nouwen “Ik besefte dat ik niet zo maar ging omdat het mij een goed idee leek, maar omdat de mensen die het meest op me gesteld waren mij uitzonden en mij hun genegenheid, steun en gebed mee gaven.” Dankbaar kijk ik terug op mijn periode in Ofcolaco, op het werk dat ik heb mogen doen en op de steun die ik daarbij heb ervaren. Met heel veel genoegen kijk ik terug op deze dag en graag haal ik de woorden van Zuster Mary Stevens aan die zei: “Ik vind het erg dat je weggaat, maar ik hoop wel dat de mensen in Nederland ons blijven steunen.”
Zuster Elly van Dijk fdnsc

< Vorige		Volgende >