Terugzien op het provinciaal kapittel vervolg

Geschreven door Redactie | 12 november 2010

In het nieuwsbericht dat we publiceerden kort na de sluiting van het provinciaal kapittel beloofden we u een uitgebreider verslag over het kapittelgebeuren. U treft hier nu van elke dag een "impressie" aan.
Na een gebedsviering, welke samen met alle zusters en huisgenoten van MSC op zondagavond 10 oktober in de kapel van het moederhuis gehouden werd rondom een "brandend braambos" trokken de kapittelleden zich terug in de kapittelzaal, waar eveneens een "brandend braambos" als symbool in het midden van de zaal was geplaatst.
Die eerste avond werden afspraken gemaakt voor een goed verloop van de gang van zaken tijdens de dagen van het kapittel.

Maandag 11 oktober : deze dag stond in het teken van bezinning en informatie.
Zuster Mary, de Provinciale overste leidde ons in de bezinning.  Ze begon met zich af te vragen:
Waar staan we als Nederlandse Provincie van de Dochters van Onze Lieve Vrouw van het Heilig Hart op dit moment? Waarmee worden we geconfronteerd? Waar vinden we sleutels tot vernieuwing?
We kozen als thema van het kapittel: De plaats waar we staan is Heilige Grond. Is dat niet een te gewaagd thema voor een ouder wordende Provincie die voortdurend met afbouw geconfronteerd wordt?
Nee, want de plaats waar wij staan is Heilige Grond, als wij er God binnen laten. En dat is onze opdracht, ons leven lang, want als religieuzen gaan we niet met pensioen!...We gingen samen op weg naar dit kapittel en veel tijd en aandacht werd besteed aan de voorbereidingen. We werden uitgenodigd om in stilte terug te kijken op die voorbereidingsmomenten, om te zien welke steuntjes in de rug, of welke sporen en sleutels tot vernieuwing we daarin konden herkennen. Ieder kreeg een sleutel om daarop een of twee gedachten te noteren en tijdens het zingen van het lied legden we de sleutels rondom het symbool van het Brandende Braambos in het midden van de zaal. We kregen vervolgens deze dag informatie van Zuster Gertrude, de provinciale econome, en de Hr. Mutsaers, de administrateur, over financiën. Zuster Gertrude vertelde dat ze zich bij de voorbereiding betreffende de financiële zaken bij het thema van het kapittel had afgevraagd : "De plaats waar je staat is Heilige Grond", het gezegdeis: geld is het slijk der aarde. Is dit in tegenstelling met het thema? Of hebben onze financiën en alles wat daar bij hoort toch ook een bijzondere plaats op deze Grond waarop we samen staan en leven?
In haar verhaal hoorden we met hoeveel zorg er omgegaan wordt met het beheer van financiën, gebouwen en goederen in onze Nederlandse provincie.
Zo blijkt toch dat geld niet in slijk ten onder hoeft te gaan , zelfs vruchtbaar kan worden op een plaats waar dit beleidsmatig beheerd en gebruikt wordt voor doeltreffende middelen en zaken.
Na de middag kregen we informatie over de zorgverlening.
Dhr. Jan Goosens, locatiemager, en Dhr. Kees Theeuwes,directeur, vertelden ons over de zorg nu en in de toekomst. Over zorg-zwaarte-pakketten, over zorg arrangementen, vergoedingen en bezuinigingen. Wat is haalbaar? Maar ook over: wat is betaalbaar?
Tekenen van onze tijd...bezuinigen! Het is van belang dat we de consequenties daarvan op tijd onder ogen durven zien. We waren blij met de duidelijke informatie.

Dinsdag 12 oktober lag de focus op ons gemeenschapsleven,  
met daarin aandacht voor individuele zusters en leefgemeenschappen.
Thema van de gebedsviering aan het begin van de dag was:
Ik, als religieus...
Ik, als religieus in deze leefgemeenschap.....

De vraag werd  opgeroepen: Wat betekenen deze woorden voor ons, in deze tijd? Wat houden ze in? Er over  nadenkend kwam er een driedeling naar voren:
 Het verleden. We zijn ingetreden omdat we ons helemaal wilden inzetten voor het Rijk Gods; een rijk van liefde, vrede en gerechtigheid voor alle mensen. Naar vermogen hebben we dat gedaan. In de gemeenschap waren daarbij  voor elkaar een steun en stimulans. Zo leefden en werkten we vele jaren. Met dankbaarheid kijken we terug op deze jaren
Het heden.  We zijn er ons van bewust dat ons "werkzame" leven voorbij is. Onze zending ligt nu binnenshuis. De plaats waar we staan is "heilige grond".We mogen weten dat deze periode, deze tijd van "gaan naar het einde", een rijke tijd kan zijn die ons kan brengen tot diepere verbondenheid met God en tijd en ruimte biedt om meer aandacht te geven aan anderen.
De toekomst. Dit beeld verschilt niet zoveel van de vorige fase, want de groep als geheel wordt alleen maar ouder . Ondanks dit gegeven willen we als persoon en als gemeenschap er naar streven open te blijven staan voor de samenleving, voor de noden die er  zijn en naar vermogen te helpen. Niet iedereen kan evenveel. De beperkingen, lichamelijk en/of geestelijk waar de meesten van ons door de leeftijd mee te maken krijgen, zullen het nodige vragen van de individuele zuster en van de gemeenschap. Hoe gaan we daarmee om?

Daarna  gingen we uiteen  om in de werkgroepen te stoeien met de geformuleerde visie en de beleidspunten die door de  werkgroep Leefgemeenschappen  voor deze dag waren voorgesteld en waarbij ook veel aandacht was geschonken aan de vragen en wensen van de communiteiten in de verslagen.

Woensdag 13 oktober was het thema:
Zorg, verantwoordelijkheid en Bestuur op de plaats waar wij staan, op deze Heilige Grond.

Er werd in de bezinning uitgegaan van het doel van leidinggeven. Men formuleerde dat doel als volgt:  daar waar mensen samenleven en samenwerken, het huis van God te bouwen; een huis waar Gods heerlijkheid doorheen schijnt, een huis waar zusters en broeders in vrede en harmonie met elkaar samenleven en zo getuigen van Gods liefdevolle nabijheid
Indringende vragen werden gesteld zoals: Hoe gaan we met elkaar om in ons ouder worden? Hoe geven we leiding en zorg aan anderen? Hoe aanvaarden we zorg en leiding?  
Ieder van ons is verantwoordelijk voor de wijze waarop  we met leiding omgaan...de hele gemeenschap in al haar verscheidenheid is verantwoordelijk voor de wijze waarop leiding gegeven en ontvangen wordt.

Als symbool  was in de kapittelzaal een boom geplaatst met daarop de foto's  van alle zusters  van de Nederlandse provincie als bloemen en ranken...De boom geworteld in de aarde geeft  leven door. Zo leven wij allen vanuit de wortels van het begin van onze congregatie..zie de foto's van Pater Chevalier en Moeder  Marie Louise bij de wortels van de boom. 
De plaats van deze wortels is heilig, duurzaam...levengevend voor al haar leden.
In de werkgroepen gingen we aan de slag met het praatpapier. Belangrijk was om het met elkaar eens te worden over de visie op zorg, verantwoordelijkheid en bestuur. Het is van belang  een brede visie te hebben op het omgaan met elkaar...op zin en doel van ons religieus zijn.  Een visie die  aan ieder van ons het gevoel geeft mee te werken aan een belangrijke opdracht, dat we een essentiële  bijdrage leveren aan het gezamenlijk zoeken naar sleutels van vernieuwing in onze roeping...
 In de namiddag probeerden we kritisch, maar vooral zorgvuldig te kijken naar geformuleerde beleidslijnen in deze. Het is niet gemakkelijk om los te laten...uit handen te geven..de juiste keuzes te maken, maar we zijn er ons van bewust dat er omwille van de "zorg om elkaar"  verdere stappen gezet moeten worden om verantwoord zorg te kunnen blijven geven en verantwoord te kunnen blijven besturen.

Donderdag 14 oktober: Internationaliteit en roepingenpromotie.

Nadat we het reilen en zeilen van onze Nederlandse provincie hadden geëvalueerd,  gingen we op deze vierde dag van het kapittel de grens over om  te zien wat we als vergrijzende Nederlandse provincie nog kunnen betekenen in het geheel van de internationale congregatie van Dochters van Onze Lieve Vrouw van het Heilig Hart.

Naast het brandende Braambos in de kapittelzaal was een mooie aquarel geplaatst met de afbeelding van een regenboog. Bijzonder was de weg op het schilderij die  onder de regenboog doorliep naar een verte en daarin a.h.w. verdween.
Binnen de congregatie staan we niet los van elkaar: er bestaat een verbondenheid tussen de provincies. Vanaf het eerste begin zijn we missionair. Religieus leven is per definitie missionair; Onze eerste missionarissen kwamen uit verschillende landen en ook nu nog sturen de jonge provincies missionarissen uit. Toen we dachten dat de geloofsvervolging een einde zou maken aan onze congregatie in Frankrijk verspreidde zij zich in Europa. Het is belangrijk dat we de openheid voor nieuwe ontwikkelingen en andere culturen in onszelf cultiveren, om zo het gevoel te behouden dat we in een groter geheel staan.
Tijdens de bezinning  werd een lied gezongen waarin onze verbondenheid met elkaar tot uiting kwam en intussen werden stenen bij de aquarel gelegd met daarop de namen van alle provincies en van de Afrikaanse Unie.

Na de bezinning gingen we weer in werkgroepen uiteen om de geformuleerde visie en voorgestelde beleidspunten te bespreken.

Ondanks het feit dat het aantal roepingen tot religieus leven sterk zijn afgenomen zijn we ervan overtuigd dat God ook nu nog mensen tot het religieuze leven roept. We beseffen echter goed dat de cultuur van jongeren sterk verschilt van de onze in de Nederlandse Provincie. Toch willen we graag aan jongeren en zoekende mensen laten zien dat de manier waarop wij ons religieus zijn beleven verrijkend is en gelukkig maakt, in de hoop dat dit mensen kan helpen in hun zoektocht naar God. We realiseren ons dat we mensen en met name jonge mensen de ruimte moeten geven om op eigen wijze gestalte te geven aan hun leven met God.

Vrijdag 15 oktober: De wereld van vandaag.
Op deze laatste volle dag van ons kapittel was het thema:  De wereld van vandaag. Evenals de voorgaande dagen begonnen we met een bezinning.
In de kapittelzaal stonden een verlichte wereldbol en sandalen en de banier van de mensheid lag er uitgespreid op de Heilige Grond, Moeder aarde. We werden uitgenodigd om de omslag van  het boekje van de liturgie uit te vouwen en de afbeeldingen goed te bekijken. Op het linkerblad zagen we een afbeelding van een brandend hart met daarin de woorden: Hart van God in de wereld zijn en heilige grond is daar waar je staat!
en...alleen wie ziet dat het braambos in vlammen staat trekt zijn sandalen uit!
Vervolgens werden we uitgenodigd om onze schoenen uit te doen en in een kring de kapittelzaal door te lopen om vooral de grond onder onze voeten te voelen. 
 Met beide voeten staande op de heilige grond in de wereld van vandaag vroegen we in onze gebeden om ons meer bewust te mogen worden van de werkzame aanwezigheid van Gods Geest in ons en om behoedzaam om te kunnen gaan met al wat leeft en ademhaalt, opdat we het heilige niet zouden verliezen.

Na de bezinning kregen we van de leden van de werkgroep nog wat informatie.
Met deze informatie, de visie en beleidslijnen die waren voorgesteld door de werkgroep met betrekking  tot  de wereld van  vandaag en onze plaats daarin, gingen we weer aan de  slag in de werkgroepen.  Zoals de vorige dagen deelden we na de middag onze ervaringen en probeerden we met zorg en héél kritisch te oordelen over de geformuleerde beleidslijnen en adviezen.

Ook op deze voorlaatste dag van ons kapittel  stonden we weer met beide voeten op onze Heilige Grond, dankbaar voor alles wat in goede sfeer met elkaar gedeeld mocht worden, maar ook vol vertrouwen dat de beleidslijnen naar de toekomst toe mogelijkheden in zich dragen om ons te helpen onze zending waar te maken.

.

Zaterdag 16 oktober: Sluiting Kapittel.
Ook deze dag begonnen we met een bezinnend samenzijn. Er was door de secretaresse van het provincialaat een Powerpoint Presentatie gemaakt van de foto's die gedurende de week gemaakt waren. In stilte luisterend naar het lied: "This is Holy ground" keken we samen terug met een dankbaar hart op een week waarin we in een harmonische sfeer, een sfeer van eenheid in verscheidenheid, mochten komen tot een program van richtlijnen en adviezen voor het bestuur van de provincie voor de komende jaren.
Na de bezinning werden nog wat formaliteiten afgehandeld, zoals het goedkeuren van notulen en kapittelbesluiten en werden de twee afgevaardigden gekozen voor het Algemeen kapittel, dat in november 2011 gehouden zal worden in Manilla in de Filippijnen.

Na de middag vierden we  in dankbaarheid de Eucharistie, samen met alle zusters van de Nederlandse provincie, de bewoners van ons huis en de gasten.

Daarna was er een gezellig samenzijn in de ontmoetingsruimte.