Geschreven door Zr. Elly | 04 februari 2011

Donderdag 3 februari om 6.10 uur landden we in Zürich. Tot slot namen we het vliegtuig naar Amsterdam. Voordat we vertrokken, moesten eerst de vleugels van het vliegtuig nog ijsvrij gemaakt worden. Dat is wel een ervaring na drie weken een warmte van 35 graden verdragen te hebben. Toen we in Zürich vertrokken, konden we nog even genieten van de prachtige bergen die boven het wolkendek uitstaken.










Om 9.00 uur landden we in Amsterdam, waar Huub al met smart op ons, en natuurlijk vooral op Trudy, te wachten stond. Hij bracht ons naar Tilburg waar de zusters ons opwachtten met koffie en gebak. Het was een warm welkom en tevens een goede manier om nog even samen terug te kijken op al onze ervaringen want we zullen elkaar wel missen de komende dagen.

Trudy en Marion, heel erg bedankt voor wat jullie voor de kinderen hebben gedaan. Dank voor jullie vriendschap en steun. Ik heb er erg van genoten. Alle lezers: tot de volgende keer. Dank voor jullie reacties en steun.

Geschreven door Zr. Elly | 03 februari 2011

Woensdag 2 februari waren we om 6.00 uur aanwezig in de eetzaal om afscheid te nemen van de kinderen die om 7.00 uur naar school  vertrokken. Trudy had haar filmcamera mee genomen en Marion en ik ons fototoestel. Daarmee creëerden we natuurlijk wel een beetje een puinhoop, maar alla, daardoor voelden we de pijn van het afscheid nemen misschien iets minder.

Na de Eucharistieviering hadden we nog tijd genoeg en namen we de gelegenheid te baat om nog maar wat met Father Patrick te praten. Trudy bood hem nog een cadeautje aan.




Verder vertelde de Pater dat hij veel moeite had met afscheid nemen en dat hij het ook moeilijk had gehad toen in december kinderen voorgoed Holy Family verlieten. Voor een aantal kinderen was dat prima, maar voor andere kinderen was dat niet het geval. Zij werden door de Sociale Werksters naar huis gestuurd omdat zij geen gerechtelijke machtiging hadden, maar Zuster Mary en Pater Patrick twijfelden eraan of de situatie thuis wel veilig was. Toch konden zij niets anders doen dan de kinderen met pijn in het hart te laten gaan.

Een meisje van zestien jaar, zou ook naar huis moeten, dat wil zeggen naar haar grootvader. Het meisje schreef echter een brief aan de Sociale Werkster waarin zij zei dat ze niet van plan was om naar huis te gaan, omdat haar grootvader niet van haar hield, niet voor haar zou zorgen en haar alleen in huis zou nemen vanwege de kinderbijslag. Als men wilde dat zij naar huis zou gaan, dan moesten ze haar tante maar een RDP huis (Reconstruction and Development Programme dat voorziet in goedkope huizen) geven en kinderbijslag. Het meisje is nu nog steeds op Holy Family en doet erg goed haar best op de middelbare school in Calais. Hopelijk krijgt ze de kans om de middelbare school af te maken.

Om 10.00 uur gingen we afscheid nemen van het personeel en van de crèchekinderen, die natuurlijk weer gelijk de zevensprong wilden doen. Een allerlaatste keer dan maar. Daarna zong ik “Good bye, everybody, wave good bye, wave good bye, Good bye everybody wave good bye.” En alle handjes zwaaiden vrolijk. Het personeel vond dat we beslist terug moesten komen. Nomsa zei dat Trudy Huub mee moest brengen, want die had ze deze keer echt gemist. Nou, wie weet……….

Om  half elf gingen we op weg naar het vliegveld. Gregory bracht ons weg. We waren vroeg op het vliegveld en hadden tijd genoeg om even bij te komen van de emoties van het afscheid nemen. We genoten van de rust en van wat er allemaal te zien was rond het vliegveld.  Wie bang voor spinnen is, kan zich op dit vliegveld maar beter niet laten zien!!!

Om kwart over drie waren we in Johannesburg, waar we ook nog tijd hadden om wat te winkelen, voordat we het vliegtuig naar Zürich namen. Om kwart over acht begonnen we aan een lange vlucht over Afrika en Zuid Europa.

Geschreven door Zr. Elly | 02 februari 2011

Dinsdag 1 februari. Wat was de afgelopen maand voorbij gevlogen!!!  ’s Morgens in alle vroegte probeerde ik nog een paar foto’s van de apen te maken, want Marion had verschillende malen een poging ondernomen om de beesten op de gevoelige plaat vast te leggen, maar zodra ze haar camera ter hand nam, waren de apen verdwenen.

Terwijl wij de laatste hand aan al onze klusjes legden, deden de Indonesische Zusters de huiswerkklas en Zuster Helen ging naar Tzaneen om boodschappen te doen en daarna bereidde ze een heerlijk afscheidsmaal voor. Trudy maakte nog kaartjes voor haar kledingruimte zodat iedereen in een wip kon zien waar bijvoorbeeld kleren voor oudere meisjes te vinden waren. Marion en ik begonnen inmiddels met onze kamers schoon te maken, zodat onze opvolgers er netjes bij zouden zitten. De dag vloog om.

Het etentje was heel gezellig en Zuster Gabriella bood ons namens Zuster Mary een mooi cadeau aan. We kregen alle drie een prachtige handdoek met een Afrikaanse afbeelding er op. Trudy kreeg bovendien een fles wijn voor Huub. Voor Marion was er natuurlijk een "Holy Family beeldje".




Ook voor Father Patrick was dit zijn laatste maaltijd in het Convent, want hij zou vrijdag vertrekken. Michael bood hem de foto’s aan die Trudy allemaal had uitgedraaid en in een fotomapje had verzameld. De Pater was hierdoor zichtbaar ontroerd. Ja, hij zal erg gemist worden door de kinderen en door Zuster Mary. Men is nog op zoek naar een pater die zijn taak zou kunnen overnemen.

Geschreven door Zr. Elly | 01 februari 2011

Maandag 31 januari stond in het teken van de afronding. Trudy ging er volop tegenaan om haar kledingruimte, want dat is het na drie jaar wel geworden, helemaal op en top te krijgen. Marion en ik gingen nog wat schoonmaken. Het huiswerk was al voorbereid want dat hadden de Indonesische zusters op vrijdagmorgen gedaan.

Trudy kreeg inmiddels steeds meer “klantjes” die kwamen melden dat hun schooltas of hun kleren kapot waren. Kennelijk leren de kinderen wel dat het toch fijner is als dingen heel zijn, al vraagt het wel héél veel geduld en ik bewonderde Trudy om haar volharding. Musa, die zijn schoenveters verloren had, kreeg van Trudy een paar nieuwe. Ze deed ze netjes voor hem in de schoenen en zei: “Musa, als ik nu over een jaar terugkom, dan vraag ik je of je die schoenveters nog hebt. Ik ben benieuwd!!” Musa moest daar wel om lachen. Ik denk dat hij er ook aan twijfelde!

Tijdens het huiswerk maken waren we met drieën om te helpen, Zuster Ernestine, Marion en ik. Ik hielp Nkateko, een kleine meid van 5 jaar, die in het verleden vaak verwend werd omdat haar oudste zus ook op Holy Family was en voor Nkateko zorgde als voor haar eigen kind. Nkateko zat te schrijven en toen liet ze haar potlood vallen. “Sister Elly”, zei ze en ze wees daarbij naar haar potlood op de grond. Ik zei tegen haar: “Je hebt je potlood laten vallen. Pak het maar op!” Maar dat was kennelijk niet de goede reactie, want de kleine deugniet wendde zich tot Marion en wees opnieuw op haar potlood. Toen Marion ook niet bereid was om het voor haar op te pakken deed ze het uiteindelijk toch maar zelf!

Geschreven door Zr. Elly | 30 januari 2011

Zondag 30 januari pakten we de draad, na ons uitje weer op. Allereerst was er de viering in de kerk. Het was de laatste zondag dat Pater Patrick aanwezig zou zijn. Wat een verlies voor Holy Family. De nieuwe zusters werden welkom geheten en ook vermeldde Pater Patrick dat wij woensdag weer huiswaarts zouden keren. Hij vroeg de kinderen ons een groot applaus te geven. De kinderen verzorgden weer de voorbede. Papicky had een bloem meegebracht en hij bad dat hij in staat zou zijn om zijn hart te openen, zoals die bloem open gegaan was. Ik zat naast Alice in de kerk. Aanvankelijk zong en bad ze wel mee, maar tijdens het bidden van het Onze Vader zag ik dat ze opeens weer heel verdrietig werd. Ja, je zult maar eerst je moeder en dan ook nog je vader verliezen. Er is op zo’n moment zo weinig dat je kunt doen. Ik sloeg m’n arm om haar heen en hoopte maar dat ze zou voelen dat er mensen zijn die van haar houden. Marion, Trudy en ik werden uitgenodigd om de kinderen te zegenen en ik moet zeggen dat me dat toch wel enige moeite kostte. Ja, het leven is steeds weer afscheid nemen voor deze kinderen.

Daarna vierden we de verjaardagen van de afgelopen maand: die van Ntsako, Maite en Mpho.




Stembiso presenteerde het programma en bood de feestelingen een cadeautje aan dat natuurlijk in het bijzijn van iedereen uitgepakt moest worden. Daarna waren er de nodige versnaperingen.

Toen was het tijd voor de kinderen die van school huiswerk hadden meegekregen, om naar de computerruimte te gaan. Groep 6 moest getallen in Romeinse cijfers schrijven. Ook moesten ze Romeinse cijfers omzetten in gewone getallen. Niemand wist er ook maar iets van. Toen ik ernaar vroeg, zeiden ze dat ze hun op school niets verteld hadden. Toen ontdekte ik dat een van de kinderen achter in haar schrift een lijstje van de Romeinse cijfers geschreven had. Kennelijk was het wel behandeld op school, maar iedereen was het vergeten. De meeste kinderen hadden ook niet alles opgeschreven. Ik las het lijstje twee keer met de kinderen en deed daarna de oefening eveneens twee keer. Toen liet ik het iedereen overschrijven, maar dat was voor de meeste kinderen nog moeilijk genoeg.

Geschreven door Zr. Elly | 29 januari 2011

Zaterdag 29 januari gingen Marion, Trudy en ik met Zuster Lee naar het Krugerpark.

Voor mij was het de eerste keer, sinds ik in Holy Family aangekomen ben, dat ik het terrein verliet en ik schrok werkelijk van de toestand van de onverharde wegen. Gelukkig was de verharde weg wel goed en we kwamen tegen half negen in Krugerpark aan. Het park zag er nu, na al die regen heel anders uit, dan ik gewend was: Heel groen en ook zag je nu bloemen. Helaas was het wel een stuk moeilijker om de dieren te zien. Toch zagen we nog aardig wat. Marion had haar handen vol om de checklist bij te houden, maar ze kan jullie nu haarfijn uitleggen hoeveel vogels, hoeveel zoogdieren we gezien hebben.






We reden van Orpen gate naar Setara en daarna naar Letaba om het Krugerpark via Phalaborwa gate weer te verlaten.















Om half negen waren we weer thuis. We hadden intens genoten. Na zo’n dagje ontspanning en rust voel je pas echt hoe hard we de afgelopen weken gewerkt hebben en de drukkende warmte maakt dat je ook eerder vermoeid raakt.  Zo langzamerhand beginnen we ook weer naar het thuisfront te verlangen, we hebben immers allemaal ook wel wat achter gelaten.

Geschreven door Zr. Elly | 28 januari 2011

Vrijdag 28 januari ging Michael naar Tzaneen. We lieten de Indonesische Zusters het huiswerk voor maandag voorbereiden zodat wij de handen vrij hadden om hier en daar wat extra schoon te maken. Marion en ik gingen er echt tegenaan terwijl Trudy vol ijver in de kledingruimte verder ging. Het kan hier erg vuil worden met al die insecten en waarschijnlijk verschillen onze maatstaven ook wel van die van de mensen hier.

’s Middags lieten Marion en ik de kinderen op de tennisbaan met stoepkrijt tekeningen maken. Dat was werkelijk een succes. Veel kleine kinderen hielden het ruim een uur vol, wat erg lang is voor onze kinderen. Mokgadi, die vaak niet zo veel zin heeft om iets te doen, kwam iedere keer heel netjes en beleefd om een andere kleur vragen: “ Sister, can I have blue, please?” Ze was ook een waar kunstwerk aan het maken. Promise had een beer op een fiets voor mij getekend en Maite had zowaar een portret van Trudy, Marion en mij gemaakt.

Geschreven door Zr. Elly | 27 januari 2011

Donderdag 27 januari begonnen we al vroeg met huiswerk, want er waren zes kinderen die om 10.00 uur naar de ART kliniek zouden gaan en die maar wat rondhingen. Michael stuurde ze allemaal naar binnen om huiswerk te maken. Omdat het nog niet voorbereid was, had ik mijn handen vol, maar in elk geval betekende het in de namiddag minder werk. Daarna wees ik de Indonesische zusters hoe ik het huiswerk voor de kinderen voorbereidde en ze hielpen me om de klus voor die middag te klaren. Trudy schoot intussen hard op in de kleding ruimte. Ze kon er niet over uit dat sommige mensen tweedehands kleding weggaven, die vuil, vies en kapot was.

’s Middags waren Marion, de Indonesische zusters en ik beschikbaar om de kinderen te helpen met het maken van huiswerk. Dat was een ongekende luxe. Groep 6 moest voor de variatie weer eens plaatjes zoeken en uitknippen. Terwijl de hele groep aan het knippen was, riep ik de kinderen een voor een bij me en hielp hun met sommen waar ze moeite mee hadden. Op die manier kon ik hun wat extra aandacht geven. Promise, die plaatjes knippen voor vandaag wel genoeg vond, had er niet veel zin in, maar toen ze ontdekte dat ze er toch niet onderuit kwam, deed ze haar werk heel snel en zonder fouten.

Geschreven door Zr. Elly | 26 januari 2011

Woensdag 26 januari ging Michael naar Polokwane om belastingontheffing aan te vragen. Op de terugweg zou hij langs Tzaneen gaan om de Indonesische zusters die in Sudan werken en die voor 3 maanden in Zuid Afrika zijn, op te halen. Trudy, Marion en ik waren aan onze gewone werkzaamheden begonnen, toen we een auto hoorde stoppen. De auto van de lodge stond weer eens voor de deur, zoals gewoonlijk onaangekondigd. Vier Engelse toeristen wilden graag rondgeleid worden. Vooruit dan maar weer!! Toen ik de rondleiding voltooid had, zei de chauffeur doodleuk dat hij om 13.00 uur terug zou komen met een andere groep. Het lijkt wel alsof sommige mensen denken dat we hier ook niets anders te doen hebben. Ik zei dat mij dat toch niet zo’n goed idee leek en dat het toch wel heel aardig van de lodge zou zijn als ze een afspraak zouden maken. De man zei toen dat hij het ook niet kon helpen, maar of het goed was als hij dan morgen met de andere groep zou komen. Ik ging akkoord.

Even later gaf mijn telefoon aan dat ik een SMS-je had. Michael liet me weten dat er volgens de lodge op dat moment gasten bij ons waren en dat om 13.00 uur de volgende groep zou komen. En jawel hoor om 12.45 uur kwam het busje weer vrolijk aangetoeterd, met een Australisch echtpaar. Hadden die nu echt niet met de andere groep mee kunnen komen? Het busje was toch echt wel groot genoeg. Toen ik de gasten vroeg waarom ze niet met de andere groep mee waren gekomen, zeiden ze dat de lodge hun beloofd had dat zij hun naar een Afrikaans dorp zouden brengen. De gasten waren wel blij dat ze Holy Family gezien hadden, maar hoe je het ook wendt of keert, het is geen Afrikaans dorp!!!

Michael was vroeg terug van zijn reis en hij had niet veel kunnen doen, want op het belastingkantoor wist men hem alleen maar te vertellen dat hij voor een aanvraag in Pretoria moest zijn. Helaas, Michael. Wel bracht hij Zuster Valentine en Zuster Ernestine mee. Voor het avondeten waren we dan ook met velen en Trudy had heerlijke spagetti en lasagna gemaakt. Morgen zullen we de zusters inwijden in de taken die ze van ons over gaan nemen, want voor ons komt het tijdstip van vertrekken al dichterbij.

Geschreven door Zr. Elly | 25 januari 2011

Dinsdag 25 januari ging Michael naar Nkowakowa voor een uitleg over de subsidieaanvraag. De overheid verlangt nu een driejarenplan en dat moet eind februari al ingeleverd worden. Het personeel ging die ochtend over vanalles en nog wat in discussie. Allereerst kwam er iemand niet opdagen, waardoor er slecht een medewerkster in de keuken was. Een andere medewerkster was al aan het helpen, maar daardoor was er weer niemand in het jongensblok. Toen ik daar iemand anders heen stuurde, begon opeens iedereen heel moeilijk te doen.

Lucy in de keuken ging in discussie over het feit dat Michael gisteren had gezegd dat ze niet voldoende brood had gemaaakt. Volgens Lucy had Michael gezegd dat er 48 schoolkinderen waren waarvoor ze brood moest maken, maar dat  klopte niet volgens haar. Toen ik met haar de namenlijst natelde, moest ze toegeven dat Michael wel gelijk had. Toen beweerde ze dat zij wel voldoende brood had klaargemaakt maar dat de mannen in de keuken kwamen en brood wegnamen. Ik adviseerde Lucy om het brood dan maar in de pantry achter slot en grendel te zetten.

En natuurlijk was er weer veel regen. Door het vele water zijn er ook ongelofelijk veel kikkers. Je kunt je voeten nergens neerzetten of er schieten wel kikkers weg. Marion vond er zelfs eentje die voor haar deur zat te wachten tot hij naar binnen mocht....... of was het de prins die gekust moest worden??