een lange reis naar Zuid Afrika,

Geschreven door Zr. Elly | 05 januari 2011

Op maandag 3 januari om kwart over vier vertrokken Trudy en ik naar Schiphol om onze reis naar Zuid Afrika te beginnen. Huub, Trudies echtgenoot, bracht ons weg.  Zuster Ine Marie en Zuster Gertude  gingen ook mee om ons uit te zwaaien. Ik was bang dat we niet genoeg tijd zouden hebben, maar de reis verliep voorspoedig omdat Trudy al online ingechecked had en we alleen de bagage nog maar in hoefden te leveren.  Daarom was er nog tijd genoeg om gezellig een kop koffie te drinken.

Om 19.40 vertrokken we naar Frankfurt. Daar moesten we overstappen op het vliegtuig naar Johannesburg. Hoewel Frankfurt voor mijn gevoel toch wel een grote luchthave is, vonden we gemakkelijk onze weg naar de juiste terminal.  Een treintje bracht ons er naar toe! In het vliegtuig zaten Trudy en ik niet naast elkaar. Ik dacht dat ze nooit ver weg kon zitten, maar het is niet te geloven hoeveel plaats er in zo’n vliegmachine is. Je kon zelfs met een trap naar boven. We vertokken een beetje te laat omdat het luchthavenpersoneel eerst de vleugels ijsvrij moest maken.

Op dinsdag 4 januari kwamen we om half elf in Johannesburg aan. Het is in Zuid Afrika een uur later dan bij ons. Omdat Trudy helemaal achteraan in dat grote vliegtuig zat, kwamen we als een van de laatsten uit het vliegtuig. Toen op naar de douane. Nou daar stond me toch een rij. Er zat niets anders op dan achter aan te sluiten.  Iemand van het personeel, die toezicht stond te houden, zei dat we het wel zouden redden.  Om half twaalf konden we door de douane. Na het gebruikelijke “ How are you?”  keek de vrouwelijke doanebeambte naar mijn paspoort en zag dat mijn “ work permit”  verlopen was. Ik dacht: “ O, daar komt het volgende probleem.”  De vrouw vroeg me hoe lang ik in Zuid Afrika zou blijven en ik antwoordde dat we vier weken in het land zouden zijn om in het kinderhuis te werken. De douane vroeg waarom we niet langer bleven.!! Dat vond ik wel leuk.

Toen op zoek naar onze koffers. Misschien was het omdat we deze zo vol mogelijk gemaakt hadden, maar ze kwamen helemaal achteraan.  Eindelijk konden we op weg naar de afdeling “ binnenlandse vluchten”. We kregen onmiddellijk hulp van een aardige jongeman die ons de weg wilde wijzen en die heel gezellig tegen ons praatte.  Toen we uiteindelijk bij de incheckbalie aankwamen en onze koffers in wilden leveren, zei de dame aan de balie dat we te laat waren en dat het vliegtuig al vertrokken was. Het was twaalf uur en het vliegtuig zou pas om twintig over twaalf vertrekken. Toen we dat zeiden, antwoordde de dame dat “ iedereen er in zat en dat daarom het vliegtuig eerder vertrokken was.”  Trudy en ik wilden niet voor niemand geteld worden en zeiden daarom dat niet iedereen erin zat, maar de dame bleef volhouden dat iedereen erin zat en dat het vliegtuig vertrokken was.  Wel zei ze dat we de volgende dag mee zouden kunnen. Er zat voor ons dus niets anders op dan Linga Longa te bellen, een gastenhuis waar veel van onze zusters een nachtje overnachten als ze niet meteen verder kunnen vliegen.  Graham, een Ier die het gastenhuis runt was echter niet te bereiken. We spraken het antwoordapparaat in en hoopten maar dat hij terug zou bellen.  Gelukkig deed hij dat na een tijdje. Hij zei dat hij een dagje uit was, maar dat hij ons om zeven uur die avond van het vliegveld op zou kunnen halen. Om half acht waren we in Linga Longa. Ik heb meteen een douche genomen en  ben daarna op bed gaan liggen. We hadden een lange reis achter de rug. Helaas, was daarmee de ontmoeting met de kinderen en met Zuster Mary een beetje uitgesteld.

Inmiddels was het woensdag 5 januari. We hadden Graham gevraagd om ons op tijd naar het vliegveld te brengen, want we wilden nu toch wel heel graag op tijd zijn en je weet maar nooit!!! Toen we voor de tweede keer bij “ binnenlandse vluchten”  aankwamen, was er meteen iemand die ons hielp onze koffers op de weegschaal te zetten. Daarna liep hij echter weg en onmiddellijk was er een andere man die ons behulpzaam was door de koffers weer op de trollie te plaatsen en met ons naar de incheckbalie te gaan. Intussen praatte de man heel gezellig. Hij vroeg waar we vandaan kwamen en toen hij hoorde dat we uit Nederland kwamen, begon hij natuurlijk meteen over het Wereldkampioenschap voetbal te praten. Hij had ons de overwinning echt gegund. De man vertelde dat hij in Soweto woonde en dat hij toestemming had om enkele dagen op het vliegveld te werken. Hij werd niet door de luchthaven betaald maar enkel door de mensen die hij hielp. De dame aan de balie vond dat onze koffers te zwaar waren, hoewel niemand daar eerder opmerkingen over gemaakt had. Ze vond dat we extra moesten betalen. Ik probeerde nog onder de betaling uit te komen door te zeggen dat het allemaal voor het weeshuis was, maar de dame was echter onvermurwbaar. Nadat we dan toch maar betaald hadden konden we op weg naar de gate. De meneer die ons naar de incheckbalie gebracht had, wees ons de weg, maar opeens kwam die andere man, die de koffers op de weegschaal had gezet, naast Trudy lopen. Deze merkte nog op dat ze geen behoefte aan een persoonlijke bodygard had, maar dat mocht niet baten. De eerste man eiste honderd rand, terwijl het personeel in Holy Family 50 rand voor een hele werkdag krijgt.  Het  einde van het liedje was natuurlijk dat beide heren betaald wilden worden en nog royaal ook.  Daar waren we echter niet toe bereid en we lieten dat de heren ook weten! Toen we bij de juiste gate zaten, begonnen we aan Marion de Bruijn te denken , die gisteren op weg gegaan was en vandaag probeerde om het vliegtuig naar Hoedspruit te halen. Maar helaas. We moesten zonder haar vertrekken. Ook zij had het niet gehaald.