Langzaam maar zeker komt het einde in zicht

Geschreven door Zr. Elly | 01 februari 2011

Maandag 31 januari stond in het teken van de afronding. Trudy ging er volop tegenaan om haar kledingruimte, want dat is het na drie jaar wel geworden, helemaal op en top te krijgen. Marion en ik gingen nog wat schoonmaken. Het huiswerk was al voorbereid want dat hadden de Indonesische zusters op vrijdagmorgen gedaan.

Trudy kreeg inmiddels steeds meer “klantjes” die kwamen melden dat hun schooltas of hun kleren kapot waren. Kennelijk leren de kinderen wel dat het toch fijner is als dingen heel zijn, al vraagt het wel héél veel geduld en ik bewonderde Trudy om haar volharding. Musa, die zijn schoenveters verloren had, kreeg van Trudy een paar nieuwe. Ze deed ze netjes voor hem in de schoenen en zei: “Musa, als ik nu over een jaar terugkom, dan vraag ik je of je die schoenveters nog hebt. Ik ben benieuwd!!” Musa moest daar wel om lachen. Ik denk dat hij er ook aan twijfelde!

Tijdens het huiswerk maken waren we met drieën om te helpen, Zuster Ernestine, Marion en ik. Ik hielp Nkateko, een kleine meid van 5 jaar, die in het verleden vaak verwend werd omdat haar oudste zus ook op Holy Family was en voor Nkateko zorgde als voor haar eigen kind. Nkateko zat te schrijven en toen liet ze haar potlood vallen. “Sister Elly”, zei ze en ze wees daarbij naar haar potlood op de grond. Ik zei tegen haar: “Je hebt je potlood laten vallen. Pak het maar op!” Maar dat was kennelijk niet de goede reactie, want de kleine deugniet wendde zich tot Marion en wees opnieuw op haar potlood. Toen Marion ook niet bereid was om het voor haar op te pakken deed ze het uiteindelijk toch maar zelf!