Rugzakken, rugzakken en nog eens rugzakken

Maandag 10 januari ging Trudy weer verder aan haar rugzakken want die moesten klaar. Intussen maakten Marion en ik voor elk kind een setje pennen, potloden, gummen etc. klaar. De potloden moesten nog allemaal geslepen worden, dus ook dat was nog wel even werk, maar aan het einde van de morgen was er voor elk kind een eigen setje, netjes per klas geordend.




Michael werd naar Dindinnie lagere school geroepen, waar hij mij heeft opgevolgd in de ouderraad. Het hoofd vertelde hem dat er weer eens ingebroken was in de school. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik eigenlijk niet snapte wat daar nog te halen viel, maar Michael legde me uit dat de dieven begonnen waren het dak te slopen. De hoofdonderwijzer zei dat hij zich genoodzaakt voelde om de school te sluiten. Stiekem ben ik heel blij dat onze kinderen nu allemaal naar Calais Primary School kunnen.

Op dinsdag kwam het hoofd de benodigde aanmeldingsformulieren brengen. Ik moest er maar liefst 16 invullen. Dat deed ik terwijl Marion en Trudy  een laatste hand legden aan de rugzakken.

Dinsdagavond konden we vol trots ieder kind een goede rugzak aanbieden. Terwijl Marion en Trudy, de knappe naaisters, de rugzakken uitdeelden, zette ik iedereen op de foto. Dat maakte het nog een beetje speciaal.




Het was heel goed om te zien dat de kinderen ook tevreden konden zijn met herstelde spullen. Vooral de kleintjes, Ntako, Nkateko en Kedibone, die voor het eerst naar school zouden gaan, straalden helemaal. Nsako hield zelfs haar rugzak op terwijl ze haar schoolschoen aan het passen was.





Inmiddels hadden we onze kookbeurt ook weer hervat. Jullie zullen wel snappen dat we moe maar voldaan naar bed gingen.

Reacties (0)

RSS feed Reacties

Schrijf reactie

kleiner | groter

busy

Jules Chevalier

Bezinning

Blogs